Natuurlijk had ik wel eens gehoord van weeën en baarkrukken. Maar dit vakjargon heb ik lange tijd beschouwd als een ver-van-mijn-bevallingsbed- show. Nu, zo’n tien weken voor de uitgerekende datum, wordt het tijd een antwoord te vinden op de vraag: wat staat mij tijdens de bevalling allemaal te wachten en wat kan mijn bijdrage zijn? Op naar de voorlichtingsavond dus.
Het is tegen achten als we het parkeertterrein van het Nova College op fietsen. Wat direct opvalt: niemand anders is op de fiets, ook niet met de auto, maar met de ‘stationwagon’. Kennelijk behoort dit type wagen tot de verplichte standaarduitrusting van een aanstaande ouder. Wij orriënteren ons momenteel ook op een andere auto. Mochten we nog twijfelen over het nut van zo'n ‘station’, we zijn nu definitief overtuigd.
De afmeting van de draaideuren van het Nova College wordt flink op de proef gesteld. Eén voor één passeren tientallen zwangere vrouwen. Steeds gevolgd door de aanstaande vader. De één nog wat onwennig, de ander acteert onverschilligheid, weer een ander doet een dappere poging juist zoveel mogelijk betrokkenheid te tonen. Tot deze laatste categorie reken ik mijzelf. Al besef ik heel goed dat mijn zwangerschapsrol beperkt zal blijven tot een bijrol. Die van de deppende washand, zeg maar. Maar wie weet krijg ik vanavond te horen dat ik wel degelijk kan uitgroeien tot een onmisbare schakel tijdens de bevalling!
Ik neem plaats in de collegebanken. Voorin de zaal doceert de verloskundige. De zaal hangt aandachtig aan haar lippen. Toch blijkt deze dame geen alleskunner. Het is maar goed dat de technologie nog niet het stadium van geautomatiseerde zwangerschappen heeft bereikt. De verloskundige worstelt alweer enige tijd met het tonen van de volgende pagina op het scherm. Gelukkig schiet iemand uit het publiek haar te hulp: 'klik met je muis maar op "volgende"…’ En zo’n vrouw moet dus onze baby ter wereld brengen? Maar goed, ieder z’n vak.
Na een anderhalf uur weet ik alles over voorweeën, indalingsweeën, brekende vliezen en vruchtwaterkleuren. Welkom in de wondere wereld die bevallen heet. Ik weet nu zeker dat mijn rol totaal in het niet valt bij de persoon die het kind gaat baren. Toch kan ik volgens de verloskundige wel degelijk van nut zijn. 1) Ten alle tijde rustig blijven 2) incasseren (ze bedoelt het niet zo), en 3) vooral aandacht geven, zowel fysiek als mentaal. Dat begint eigenlijk al in de weken voorafgaand aan de bevalling.
Thuisgekomen zet ik direct de televisie aan. Voetbal International op RTL7. En hier ga ik al direct in de fout. Boven schreeuwt iemand met kramp. Bovendien wil ze graag ook nog even napraten. Vanaf nu ben ik één en al oor.