De wraak van Janneke Schoonhoven


janneke schoonhoven wraakEind vorig jaar ging het kerstwonder van moeder Janneke Schoonhoven in vervulling: na meer dan een half jaar in de Nederlandse ambassade in Damascus te hebben gebivakkeerd, keerden haar kinderen Sara en Ammar terug naar het warme nest in Oude Pekela. En kort daarna voltrok zich opnieuw een onverklaarbaar wonder. Twee weken na de terugkeer van haar kinderen, lag Janneke’s boek Kom niet aan mijn kinderen al in de boekhandel. Voor vader Hisham, die er mee instemde zijn kinderen naar Nederland te laten vertrekken, heeft ze geen goed woord over: ‘Hisham, je bent een hypocriete psychopaat, je bent ziek in je hoofd.’

Ambassadekinderen Ammar en Sara
Al twee maanden zijn ze in Nederland, de ‘ambassadekinderen’ Ammar en Sara. Het tweetal werd in augustus 2004 door hun vader Hisham El-Hafez meegenomen naar Syrië. Daar zouden de kinderen ruim twee jaar verblijven, tot ze in 2006 op miraculeuze wijze naar de Nederlandse ambassade in Damascus ‘vluchten’. Aan minister Ben Bot de taak de kloof te overbruggen tussen het Syrische familierecht, waarin de vader het voor het zeggen heeft, en het Nederlands recht waarin moeders wil wet is. Na de nodige diplomatieke acrobatiek keerden de kinderen eind december 2006 inderdaad terug naar huis. ‘Nu eindelijk rust,’ verzuchtte moeder Janneke bij hun terugkeer, maar in retrospect kunnen we deze verzuchting niet eens half serieus nemen. Want mamma had niet stil gezeten toen haar kinderen in de ambassade zaten. Nee, ze had over de hele kwestie een heus boek geschreven!

Kom niet aan de kinderen van Janneke Schoonhoven
En wát voor een boek! Het is een ijzingwekkende afrekening geworden, een karaktermoord waar Donna Corleone haar  grootste respect  aan zou betuigen. Ja, Janneke heeft zich lekker laten gaan: pagina na pagina wordt gevuld met scheldkanonnades aan het adres van haar voormalige geliefde, Hisham El-Hafez wordt weggezet als een achterbakse kinderontvoerder die de titel ‘vader’ niet eens waardig is. Ook al draagt hij geen baard en ging hij – tot zijn huwelijk met Janneke in een crisis belandde – als een keurig ingeburgerde ambtenaar door het leven, de modelallochtoon wordt hoe-dan-ook in het pak genaaid als de fundamentalist uit Verwegistan met wie geen land te bezeilen was. Janneke heeft haar oprispingen uncensored laten optekenen door Marlou Roossink, een ‘journaliste’ voor wie het hoor- en wederhoor principe kennelijk heiligschennis is want Hisham zelf, toch het lijdend voorwerp, komt welgeteld nergens aan het woord.

Transformatie
Maar eerlijk is eerlijk: die Roossink schrijft wel lekker want deze moedermaffiathriller leest als een trein. Het begint allemaal zonnig tussen het Pekela-Damascus koppel. In het eerste deel van het boek vertelt Janneke hoe haar hartje harder ging bonzen onder de zon van het Kroatische Opatija. ‘Ik was helemaal verkocht,’ laat ze optekenen. Maar lang zou dat niet duren. De Syriër transformeert van een gepassioneerde minnaar in een even kwaadaardige als gladde booswicht. Het breekpunt is volgens Janneke de geboorte van zoon Ammar. Want, wat deed die dekselse Hisham toen zijn vrouw aan het puffen was? Lees even mee: ‘Terwijl ik lag te zwoegen op de ontsluiting, wist Hisham met zijn mooie praatjes al het vrouwelijke personeel in te palmen.’ En, beweert de Oude-Pekelase, vervolgens zou manlief tekeer zijn gegaan tegen haar omdat zijn nieuwe zoontje autistisch bleek! Ja, in het Sint Lucas Ziekenhuis in Winschoten, zouden zich helse taferelen hebben afgespeeld. Bij navraag blijkt het medisch personeel zich niets te herinneren van enige onregelmatigheid. En wat zegt vader Hisham van zijn rol als hospitaalverleider? ‘Dit zijn hele gemene leugens. Hier klopt echt niets van, ik moest zelfs huilen bij de bevalling van Ammar!’

janneke schoonhoven wraakJanneke Schoonhoven kent geen genade
Moeder Janneke kent echter geen genade. No mercy! Na de bevallingsperikelen, schroomt ze niet om kond te doen van haar bedgeheimen. Nee, ontboezemt Janneke, seks met Hisham was zeker geen straf, maar wel een verplichting. ‘Of ik nu ziek was, kotsend over de bank lag of god weet wat voor een koorts had, dat maakte hem niet uit. Hij wilde altijd. (..) Zelfs mijn ongesteldheid hield hij keurig bij en op die dagen had ik verlof.’ De libido van Hisham was zelfs zo ontembaar dat Janneke meldt zich geregeld ‘een hoer’ te voelen: ‘Soms voelde ik me zo smerig dat ik na het vrijen wachtte tot hij sliep en daarna onder de douche sprong om me van buiten en liefst zelfs van binnen schoon te spoelen.’

Janneke’s tirades
En zo gaat het maar door. Hoerenlopen, overspel, manipulatie, kinderontvoering? Er is haast geen vergrijp te bedenken of het behoort tot het arsenaal van Hisham. Het gefoeter daalt halverwege het boek tot rioolniveau als Janneke redeloos begint te tieren: ‘Hisham, je bent een hypocriete psychopaat, je bent ziek in je hoofd.’ Thuis in Damascus begrijpt vader Hisham weinig van Janneke’s tirades. ‘Ik snap werkelijk niet waarom ze dit doet. Wat wil ze  bereiken met al die leugens? Dit is voor niemand goed, ook niet voor Sara en Ammar. Ik dacht dat ze de kinderen juist uit de publiciteit wilde houden?’ Volgens de Syriër is moeder Janneke uit op commercieel succes. ‘Dit is gewoon kassa voor haar.’

Conclusie
Janneke sluit haar boek af met een curieuze conclusie. ‘Ik zal mijn kinderen geen strobreed in de weg leggen om contact met Hisham te hebben. Hij blijft hun vader.’ Huh? Welke moeder laat haar kinderen omgaan met een ‘psychopaat’, een egoïstische, kwaadwillende bedrieger? maar toch heeft moeder Janneke er geen enkel probleem mee als haar kinderen contact hebben met deze ‘psychopaat’. Haar wraaklust bevredigd, poseert Janneke in de epiloog als de redelijkheid zelve. Hoe lang ze deze pose kan volhouden, is niet duidelijk. De publicatie lijkt geen lang leven beschoren. Behalve de karrenvracht smaad die ze over haar ex uit kiepert, presteert Janneke het ook om privéfoto’s van Hisham aan den volke te tonen. Op dit moment onderzoekt de Syriër samen met zijn advocaat de mogelijkheden om een rechtszaak aan te spannen. Je hoeft geen Moszkowicz te heten om deze zaak te winnen: het portretrecht verbiedt eenieder simpelweg om foto’s publiceren zonder toestemming van de geportretteerde persoon. Wees er dus snel bij als je het boek wilt aanschaffen, voordat het juridisch prijsschieten begint.

Kom niet aan mijn kinderen
door Janneke Schoonhoven
Uitgeverij De Kern
ISBN 9789032500184
€ 16,50

Vorige GroenLinks wil twee weken betaald vaderverlof
Volgende Italiaanse vader Noa: 'Mijn vrouw liegt'

Ook interessant

Dat goed voorbeeld doet volgen wisten we al, maar een slecht voorbeeld? Vorige week nog werd de 6-jarige Noa met haar Italiaanse vader herenigd, na enkele weken in een schuilplaats te hebben gezeten met moeder Miranda. Deze week is de 7-jarige Aday aan de beurt om terug te keren naar zijn Spaanse vader. Het jongetje …

Share

logo vroeg op stap.nlNog weleens wezen stappen onlangs? Wie vijftien jaar geleden naar de disco ging, kon rond half elf ‘s avonds de spijkers uit de vloer dansen in een afgeladen tent. Wie zich tegenwoordig om half elf ‘s avonds meldt, staat voor een gesloten deur – of kan een praatje maken met een schoonmaker. De Nederlandse jeugd hanteert tegenwoordig het Spaanse stapritme: rond één uur ‘s nachts begint het enigszins gezellig te worden. Hannie Gorter en Myriam Loonen, twee Friese moeders, komen tegen de nachtbrakerij in het geweer. Zij heben de actie-site vroegopstap.nl opgericht en met als doel de horeca te bewegen voortaan om twee uur ‘s nachts de deuren te sluiten. De petitie is al door bijna 50.000 mensen ondertekend.

 

Share

Ben jij vader van een jong kind en wil je weten wat het wanneer mag eten? Je kunt die vraag natuurlijk voorleggen aan je vrouw of je eigen moeder maar, wat als je het per se midden in de nacht moet weten? Je vrouw is een weekendje weg & je moeder wil je niet storen. Sinds …

Share

De NASA mag dan tegenwoordig wel het ene na het ruimteschip afdanken, Skoda bewandelt de omgekeerde weg. De Tsjechische autofabrikant bouwde van de toch al niet kleine Superb sedan een stationwagon. IkVader.nl bekeek hoeveel ruimte dat wel niet oplevert. Facebook Twitter LinkedIn Print Email WhatsApp

Share

Tegen de tijd dat haar kind eindexamen doet op de middelbare school, is zij tachtig – maar dat mag de pret niet drukken. Een paar dagen geleden beviel de Californische overgrootmoeder Janise Wulf (62) van een gezonde zesponder, zoon Adam Charles Wulf. Lang leve IVF!

Share

Voor iedereen die bang is dat een sterilisatie een definitief einde maakt aan zijn kinderwens, is er goed nieuws. Facebook Twitter LinkedIn Print Email WhatsApp

Share