Introducing… het feMANisme


fuck-ik-ben-een-feminist-100x159Feminisme, powerfeminisme, emancipatie, Remancipatie, fiMANisme… Aan de toch al flinke namenstamboom die de vrouwenbeweging heeft gebaard, is weer een nieuw lootje toegevoegd: femanisme. Femanisme, een bedenksel van politicologe Roos Wouters, staat voor feminisme dat mannen – en vooral vaders – niet wil buiten sluiten. Wouters presenteerde gisteren haar boek, enigszins raadselachtig FUCK! ik ben een feminist getiteld.

Decolleté
Femanisten dragen geen roze tuinbroeken, zo blijkt in het een afgeladen zaaltje van Pakhuis de Zwijger in Amsterdam waar Wouters haar imposante aanhang heeft verzameld. Waar haar gesprekspartners, Pia Dijkstra van de Taskforce Deeltijd Plus en Jolanda Holwerda van Lof magazine, zich in hun charmante doch functionele werkkloffie hullen, verschijnt de debuterende schrijfster in een avondjurk met ravissant decolleté op het podium. Voorwaar, een manvriendelijk plaatje.

Boos
In haar boek gaat het er beduidend onvriendelijker aan toe. Want, Roos is boos. Sinds ze moeder werd, ligt ze in de knoop met haar ambities omdat ze haar werk niet goed weet te combineren met kinderen, relatie en vrienden. Toen ze op een dag haar kind op het schoolplein vergat, ging de knop om. Ze raakte overspannen en verloor haar baan. Inmiddels heeft ze van de nood een deugd gemaakt: Wouters is actief in debatingclubs zoals Woman Inc., profileert zich als gespreksleider en nu dus als boekenschrijfster.

Leuke term
De boekpresentatie heeft het karakter van een – door Martijn de Greve geregisseerde – discussiebijeenkomst waarbij de vraag ‘Wat is femanisme en wat vinden we ervan?’ centraal staat. ‘Het is een leuke term, femanisme,’ peinst Pia Dijkstra. ‘En het is goed dat Roos aandacht vraagt voor mannen. Ze zegt dat wij als Taskforce daar te weinig aan doen. Het klopt dat wij ons in eerste instantie richten op het stimuleren van de arbeidsparticipatie van vrouwen. Maar, we gaan nu bij bedrijven pilots doen om de behoefte aan andere werk-zorg arrangementen te meten, bij vrouwen én mannen.’

Uitgevallen
Holwerda is gretiger in het omarmen van het begrip femanisme. Ja, ze herkent veel in het verhaal van Wouters: ‘Ik ben ook uitgevallen tijdens het arbeidsproces.’ En niet omdat het haar aan ambitie ontbrak. ‘Vrouwen hebben wél ambitie, op het terrein van werk, gezin en maatschappij. Om het feministisch te zeggen: vrouwen hebben recht op ambitie!’ Uitoefening van dit recht wordt gefrusteerd door het kostwinnerssyndroom en het moederschapscultuur, meent Holwerda die net als Wouters van de nood een deugd heeft gemaakt. Met haar blad probeert ze al enige tijd deze hindernissen te slechten.

Kaakje
Hoe spits hij ook is, Martijn de Greve heeft er moeite mee om een lijn vast te houden temidden van al deze verhalen. ‘Mijn moeder zat tien jaar lang thuis te wachten tot ik van school kwam met een kaakje en een kopje thee. Heeft zij het slecht gedaan?’ Slecht? Nee, de dames laten zich geen oordeel aanpraten over de vorige generatie moeders. ‘Ik weet alleen dat ik een leukere moeder ben geweest omdat ik heb gewerkt,’ zegt Pia Dijkstra. ‘En we moeten er samen aan werken, vrouwen én mannen, om dat mogelijk te maken. Dát is femanisme,’ besluit Wouters.

Fuck! ik ben een feminist, door Roos Wouters. Pagina’s: 112 ISBN: 9789045701967 Prijs: € 12.50

Vorige Ja, websurfen is goed voor kinderen!
Volgende iPhone als babysit

Ook interessant

Eentje uit de categorie dagelijkse vaderprobleempjes. Je zit achter het stuur met de baby op de achterbank. Uiteraard staat het autostoeltje in tegenovergestelde richting, zoals het hoort. Terwijl jij druk bezig bent met rotondes rijden en toeteren, hoor je vanaf de achterbank wat vreemde geluidjes komen. Hmm, zou het wel goed gaan met de kleine? Je kunt het niet zien. Een machteloos gevoel. Stoppen? Geen tijd voor. Even je rug naar achter strekken? Te gevaarlijk. Wat dan wel? Het Nederlandse bedrijf Babylook heeft de oplossing: klittenband en twee spiegeltjes.

Share

Elk zichzelf respecterend bedrijf tracht tegenwoordig een community rond zijn merk te bouwen en ook de Nederlandse kinderwagenbouwers van Bugaboo ontsnappen niet aan die dwangmatige behoefte.

Share

Fransen zijn in rep en roer omdat een museum in Bordeaux een aantal vaderfoto’s, waaronder bovenstaande, uit een expositie heeft verwijderd. Twee dagen voor de opening van de tentoonstelling ‘Menselijk, heel menselijk’, waarin ouderschap centraal staat, meende directeur François Hubert dat deze foto ‘aanstootgevend’ zou zijn vanwege associaties met pedofilie en incest.

Share

Rockmuziek die voor jou én je kinderen te pruimen is? Dat kan toch alleen maar afgevlakte K3-achtige muzak zijn? Ik geloofde ook niet dat er een alternatief was. Tot ik afgelopen weekend een concert van de Hippe Gasten bezocht – met het hele gezin!

Share

De voortrazende populariteit van Google heeft tot een opmerkelijk geval van vaderlijk namedropping geleid. De Zweeds/Libanese zoekmachineoptimalisator Walid Kay Elias is zo vol van Google dat hij zijn zoon ‘Google’ heeft genoemd. Toen we wisten dat mijn vrouw Carol zwanger was, zei ik: ‘We noemen hem Google,’ zegt Walid op zijn weblog. "Iedereen lachte erom, ze namen me niet serieus. Mijn broer zei: ‘Ja, en dan noem je de volgende Yahoo, Fuji en Nikon." Maar Walid, die conform de Arabische traditie nu zelf ‘Abu Google’ heet, hield voet bij stuk. Hij doopte het kereltje, geboren op 12 september, tot Google Kai. Google Inc. heeft de baby een lang en gelukkig leven toegewenst en sprak de hoop uit dat ‘Google’ niet te veel zal worden gepest door zijn klasgenoten. ‘FF Googlen’ krijgt natuurlijk een heel ander lading… Eerder dit jaar publiceerde Reuters het bericht dat een Roemeens stel hun kind Yahoo had genoemd. Het verhaal bleek uit de duim te zijn gezogen: de creatieve reporter werd ontslagen. Baby Google bestaat echt: Abu heeft het geboorteregister op zijn site geplaatst.

Share

Leuk stuk in het AD van vandaag. Naar aanleiding van het CBS-bericht dat mannen meer ouderschapsverlof zouden opnemen, wordt Henk Hanssen van IkVader uitgebreid geïnterviewd. 

Share