De Papapremie


papapremieHet is bijna zomer maar toch ligt er een arctische ijslaag over ons land. Al jaren, al decennia. De zon kan branden zo fel hij wil, het pakijs van de status quo blijft onbeweeglijk op de polder drukken. Af en toe kraakt er wat, soms lijkt het vaderland waarachtig even open te scheuren. Als de leider van een politieke partij op het hoogtepunt van zijn carrière meldt zijn baan eraan te geven zodat hij meer voor zijn drie kinderen kan gaan zorgen. Als een minister zich terugtrekt omdat hij een gezin wil stichten of als een bewindsman voorstelt het kraamverlof voor mannen met een paar dagen te verruimen.

Beloftevolle discussies
Hear, hear! Applaus klinkt op, er ontstaan beloftevolle discussies. Maar het ijs is weerbarstig, zijn gewicht dempt het gekraak, zijn massa drukt de scheuren dicht en alles is zoals het was. Het aandeel van mannen in huishoudelijke zorgtaken blijft al jaren steken op 34 procent (SCP, 2013). En ondanks een reeks campagnes, pleidooien voor diversiteit en dreigingen met quotumregelingen, stijgt het aantal vrouwen in topfuncties jaarlijks met luttele tienden van procenten. Hoe lang willen we met deze cijfers nog voor de gekke Henkie van de EU versleten worden?

Morgen wordt alles anders
Het is tijd voor een bom, een bunker buster, de nucleaire optie. Ja, morgen wordt alles anders. Het probleem dat te weinig vrouwen doorstromen naar het topmanagement én het probleem dat te weinig mannen thuis de handen laten wapperen, met als gevolg dat hun vrouwen, schipperend tussen parttime banen, huishouden en mantelzorg, zich niet eens de gedáchte aan een veeleisende promotie kunnen toestaan. Studie na studie laat zien dat onzekerheid over de zorg voor de kinderen de voornaamste hindernis is voor vrouwen die een stevige managementbaan overwegen. Zelfs in het bewierookte Zweden aarzelen vrouwen een vijftigurige werkweek te aanvaarden als dat betekent dat zij hun kinderen van ontbijt tot en met diner achter het Winnie the Pooh-behang van de opvang moeten plakken. En tegelijkertijd tonen talloze onderzoeken aan dat financiële onzekerheid de voornaamste struikelblok vormt voor mannen die meer tijd achter kinderwagen en aanrecht willen spenderen.

Ouderschapsverlof werkt niet
Levensloopregeling, ouderschapsverlof – deze met veel bombarie gepresenteerde regelingen hebben het ijs niet kunnen breken. Waarom niet? Omdat je niet meer in aanmerking komt – voor ouderschapsverlof – zodra je kinderen acht jaar of ouder zijn. Omdat de regeling van beperkte duur is. En vooral, omdat zorg letterlijk wordt gekwantificeerd als een baan die niet meer dan de helft van het minimumloon waard is. Per zorguur mag je € 4,11 aan heffingskorting opstrijken tot een maximum van een paar honderd euro in de maand. Welke vader wil zich zo laten afschepen wanneer zijn vrouw doorstroomt naar een dik betaalde toppositie? Zijn netwerk, zijn marktwaarde, zijn promotiekansen, zijn vermogensopbouw – op alle fronten levert hij in wanneer hij meer dan de omineuze papadag in de kinderen investeert.

Fooi
Waarom zou hij haar agenda volledig van kinder- en puberzorgen verschonen als daar slechts een fooi tegenover staat? De Papapremie, meer een conceptueel denkraam dan een onwrikbare tarieflijst, legt een pleister op deze wond. De Papapremie kwantificeert de opportunity costs of labor oftewel de waarde van het werk dat hij níet verricht omdat hij voor de kinderen kiest. Wanneer we willen dat vrouwen niet pas vanaf de respectabele leeftijd van een Neelie Kroes of een Christine Lagarde de boardroom binnenwandelen zullen we, gegeven onze opvattingen over beperkte kinderopvang, vaders gerust moeten stellen door hun specifieke inbreng in de opvoeding te waarderen. En door deze waardering adequaat te honoreren. Zij een topbaan? Hij een Papapremie.

Vorige ‘Zes minuten reanimatieonderwijs voor elke middelbare scholier’
Volgende Laatste kans om Lego-kunst te zien

Ook interessant

Elk zichzelf respecterend bedrijf tracht tegenwoordig een community rond zijn merk te bouwen en ook de Nederlandse kinderwagenbouwers van Bugaboo ontsnappen niet aan die dwangmatige behoefte.

22
Share

Internetondernemer Sander Reijn, voorheen mede-oprichter en aandeelhouder van veilingsite qoop.nl en internetbureau Websight, is per direct partner geworden in IkVader Media. Reijn zal de sales- en marketingactiviteiten op zich nemen. De Hilversumse mediaondernemer George Freriks is aangetrokken als adviseur.

9
Share

“Schat! Het begínt!” is een kreet die je dezer dagen met enige regelmaat zult horen. De vraag is óf het dan ook echt begint. Voordat hij vanuit ‘pole position’ echt gas gaat geven, maakt je baby namelijk een aantal valse starts. Hij ziet de vlag omhoog gaan, maar besluit op het laatste moment het pedaal niet in te drukken. Hoe weet je dat het echt gaat beginnen?

106
Share

‘Ha, ik wist dat je zou komen!’ Beatrijs Smulders, verloskundige van het Amsterdamse Geboortecentrum maar vooral schrijfster van de bestsellers Veilig Zwanger en Veilig Bevallen, steekt hartelijk haar hand naar me uit. Ze wijst uitnodigend naar een schaal met broodjes zalm en worstelt een kurk van een champagnefles. Ja, champagne! Want, het moment is gekomen …

30
Share

647918793_cc972dc2a2_mOren
Ze bloost als het cadeaupapier van het pakje trekt. Het oog van een lens en twee handgrepen, die als oren aan het cameragezicht vast zitten, staren haar aan. Even later grijpt ze met gemak de twee handgrepen beet en tuurt door het oculair. Draait de camera naar zich toe en wijst op de lensopening: ‘Wat is dit? Een oog?’

14
Share

Met een iPhone kun je alles, beweren Apple-apostelen. Logisch dus dat je het apparaat nu ook kunt laten babysitten. Hoe? Via de Baby Monitor, een stukje software dat je voor een paar euro op je iPhone kunt downloaden. Vervolgens start je de applicatie en voer je een nummer in waarop bereikbaar bent. Kies níet je …

13
Share