Pieken met je puber


refuge du sele vakantie met pubers

Breek jij je ook het hoofd over de vraag welke vakantiebestemming pa én puber tevreden stemt? Het enige wat je puber wil is nog meer pubers. Hoe meer en hoe lawaaiiger, hoe beter. Het enige wat jij wil is een rustig plekje in de zon. In de Franse Alpen vond Henk Hanssen de plek waarin de wensen van pa en puber in perfecte harmonie samenvloeien. Nou ja, bijna dan.

Met pubers de bergen in
Interesseren ook pubers zich voor de bijzondere flora en fauna van het alpiene milieu?

Opschieten
Het is vier minuten óver negen als Sjoerd, de zestienjarige zoon van hopvrouw Annemiek, bij onze tent staat te hijgen. Annemiek is de zelfbenoemde akela van onze expeditie naar refuge de Sélé, de op 2460 meter hoogte gelegen berghut waar we vandaag naar toe gaan klauteren. We, dat is het stel Alpenminnende leden van de Nederlandse natuurvriendengroep die dit bergsportkamp organiseert. Of we nu toch echt een beetje willen opschieten, dringt de knaap aan. De hele groep staat al te wachten bij het toiletgebouw. 

Klein probleempje: puberzoon ligt nog te maffen.

Essentialia
Ik staar naar het openhangende gaas van de binnentent, vergeefs wachtend op beweging van een naar buiten stekend kuitbeen. Puperpa is deze ochtend al druk in de weer geweest met thee en koffie zetten, met stokbrood en lunchpakketten klaarmaken, met het schoon dweilen van de tafel (het heeft vannacht geplenst), het vullen van de waterflessen en het verzamelen van mueslirepen, zonnebrand en andere essentialia die niet in de rugzak mogen ontbreken. ‘Echt. We moeten nu echt gaan,’ klinkt het van buiten. ‘Kan ik ergens mee helpen?’

Auteur Henk Hanssen
Cool Daddy alias auteur dezes is altijd wel te porren voor een paar stevige bergtochten.

Beruchte voetstappenwc’s
Onze camping, camping municipal d’Ailefroide, ligt als een verkreukeld en rafelig groen tafellaken gedrapeerd tussen de cols van het Zuid-Franse bergmassief Les Écrins. Het is een onoverzichtelijk glooiende, naar vreemde spleten en verre spelonken uitwaaierende camping van liefst zeventien hectare groot. Zonder zwembad, zonder kampwinkel, zonder bakkertjes dat ’s ochtend tuut tuut! het terrein oprijdt met een Berlingo vol baguettes en croissants. Maar, de camping heeft twee zeldzame pluspunten waardoor de gasten zonder morren genoegen nemen met uitvallende elektriciteit, het op z’n best lauwwarme water en zelfs met beruchte voetstappenwc’s die hun onwelriekende reputatie alle eer aan doen.

Met pubers fikkie stoken in Franse Alpen
Er gaat toch niets boven fikkie stoken bij de tent?

Fikkie stokken
Pluspunt numéro uno: je mag hier fikkie stoken. Overal. Niet op een door een gemeentelijke commissie aangewezen vuurplaats, niet in een EU-goedgekeurde vuurkorf en evenmin pas, zoals op het handvol Nederlandse campings waar je nog open vuur mag maken, nadat de plaatselijke brandweer officieel toestemming heeft gegeven. Het mag zónder iets te vragen, gewoon bij je tent, in een cirkeltje van keien, met het zwerfhout dat je langs de rivier bijeen hebt gesprokkeld. De stookvrijheid leidt tot een prachtig beeld: als ik ’s avonds om me heen kijk ziet de camping eruit als een negentiende-eeuws kolonistenkampement op de prairie: op een veld vol tenten en tipi’s kringelen rookpluimen omhoog die zich vervlechten met flarden vroeg invallende nevel.

Poedersuikerwitte flanken
Pluspunt twee: de hoogte. De camping ligt op 1500 meter. Vanuit je tent wandel je zó naar alle kanten de bergen in. Sterker, als je in de tent op je luchtbed ligt, staren de toppen van de Hautes Alpes je lonkend toe. De Ailefroide zelf (3954 m) met zijn ook in de zomer poedersuikerwitte flanken, de Mont Pelvoux (3946 m), de Bosse de Clapouse, (2179 m), de Tête de la Draye (2077 m) en vele andere pieken en parels van de Écrins-kroon.

refuge du Sele vakantie met pubers
Refuge du Selé, een bunkerachtige constructie van staal en graniet, ligt op 2460 meter hoogte in het Zuid-Franse bergmassief Les Écrins.

Het wonder

Na hevig kreunen en steunen van zoonlief zijn we een kwartier later toch echt op weg. Als rode lantaarndragers van de groep sluiten we de rij maar dat deert me niet, we klampen aan, we hebben het gered. Een pad van grote en kleine witte keien voert ons door een lariksbos naar het steile dal van de Celse Nière, een woeste stroom die onvermoeibaar bezig is het dal verder uit te schuren. En dan… terwijl we worden toegezwaaid door orchideeën, gele gentianen en knikkende Edelweissjes, voltrekt zich opeens het wonder. Puberzoon krijgt het op zijn heupen en voegt zich in de kop van het peloton tussen een stel leeftijdgenoten. Als ik anderhalf uur later op de pauzeplek aankom zie ik hem op een manshoge kei zitten, kletsend en lol trappend tussen een grote verzameling uitgeschoten ledematen.

Bergwandelen: dom, saai en skeer
Als ik dat groepje er naar zou vragen, zouden de meesten zonder enige twijfel verklaren dat bergwandelen nog steeds ‘dom’, ‘saai’, ‘uncool’ en ‘skeer’ is, dat de camping ‘compleet ruk’ is en dat hun leeftijdgenoten allemaal ‘cringe’ en ‘wierd’ zijn. Maar zo van een afstandje lijkt het er warempel op dat alle kids zich vermaken. Zónder telefoon want geen bereik, niet voor een beeldscherm, niet gestrekt in een bank maar in de schone lucht, in de zon, tussen de grijze rotsformaties van een stel Alpentoppen. Natuurlijk bereikt de puberzwerm als eerste het smalle plateau waar de refuge op ligt. En dat ze op het terras van de berghut even hun telefoon checken (want even bereik), soit. Een drankje later verdwijnen ze naar de slaapzaal waar ze urenlang keten en kaarten. En kunnen terugkijken op een domme, saaie, skeere geweldige dag in de bergen.

 

 

Vorige Zo maak je je huis puberproof
This is the most recent story.

Ook interessant

omslag kraamkalender voor mannenUit allerlei onderzoeken blijkt dat mannen zelden bewust de beslissingen nemen om vader te worden. Lees het na op dag 118, week 17, maand 4 van de Kraamkalender voor mannen. En nog 364 andere tips en tricks.

Share

Okay, wij hadden minister Plasterk die gisteren in een soepele speech het belang van vaderschap onderstreepte, maar Obama deed er nog een schepje bovenop. Hij ontving gasten op het Witte Huis, zie het filmpje hierboven, speechte er op los en schreef zelfs een essay over vaderschap. ‘We need fathers to step up,’ luidde zijn boodschap …

Share

Minister De Geus van Sociale Zaken noemde de invoering van de wet Kinderopvang, die op 1 januari 2005 van kracht werd, het absolute dieptepunt uit zijn bewind. Voor werkgevers wordt over een maand een nieuw dieptepunt bereikt. Vanaf januari 2007 worden zij namelijk verplicht een bijdrage te leveren aan de kosten van de kinderopvang. Nederland is zo ongeveer het enige land in de wereld met zo’n regeling. Is het wel terecht dat werkgevers mee moeten betalen aan kosten waar ze in feite niets mee te maken hebben?

Share

 ‘Basisscholen maken kinderen dyslectisch.’ Met deze kernachtige uitspraak gooide ontwikkelingspsycholoog Ewald Vervaet in een interview met IkVader de knuppel in het hoenderhoek. Vervaet hekelde de ambitie van de Onderwijsinspectie om kinderen zo vroeg mogelijk te leren lezen en schrijven: dit is de reden dat steeds meer kinderen in Nederland aan dyslexie lijden, aldus de psycholoog die zich met deze uitspraken de woede van veel collega’s op zijn hals haalde. Zo verzamelt een groep taaldeskundigen handtekeningen voor een verklaring die tegen Vervaets denkbeeld stelling neemt. Eén van de initiatiefnemers is taalspecialist Kees Vernooy (PDF). ‘Ik zeg niet dat Vervaet liegt, wel dat hij er helemaal naast zit.’

Share

Heb jij (nog) een kinderwens en kom jij of je partner op het werk in aanraking met schadelijke stoffen? Zoja, dan is het opletten geblazen! Deze stoffen kunnen een negatieve invloed op je vruchtbaarheid uitoefenen. Dit najaar start de overheid een offensief om (aanstaande) ouders te informeren over dit onderbelichte onderwerp.

Share

door Henk Hanssen

Al jaren gebruik ik de term ‘moedermafia’ als naam voor dat geheime genootschap dat zich tot doel heeft gesteld vaders uit het terrein van opvoeding en zorg te weren. Ik heb die term niet zelf bedacht – helaas. Deze credit gaat – frappant genoeg – naar een moeder, de Australische schrijfster Adrienne Burgess die het begrip munt in haar fascinerende boek Fatherhood Reclaimed (Vermilion, 1997).

Share