Beim Documenta: Kunst voor die Kinder?


Voor vaders met ambitie is kunst een onlosmakelijk deel van de opvoeding maar, hoe ver ga je daarin? Houd je het bij een knutselcursus en incidenteel museumbezoek of troon je je kinderen bijvoorbeeld mee naar de Documenta, de grootse vijfjaarlijkse kunsttentoonstelling die momenteel in het Duitse Kassel plaatsvindt? Ik besloot drie kindervakantiedagen aan kunst met de grote K op te offeren. Of het een wijs besluit was?

Treinstations
‘Zelfs schilderijen zijn interessanter!’ Na drie dagen rondstruinen door in onbruik geraakte treinstations, verlaten fabriekshallen, statige galeries en de vele andere locaties waar Poolse Documenta-curator Adam Szymczyk de door hem vergaarde kunsten laat zien, ontsnapt deze bevrijdende verzuchting aan zoon IJsbrand (11). Dat hij, bepaald geen liefhebber van schilderijen, nu een wand met goudgerande lijsten prefereert boven ’de belangrijkste tentoonstelling van actuele beeldende kunst in de wereld’, zoals de Documenta zich afficheert, wil heel wat zeggen.

Rosa Luxemburg
Rosa kon zich wel vinden in de slotregels van het credo van haar beroemde naamgenote, Rosa Luxemburg.

Vitrines met gesloten boeken
Beeldend? Zeker bij drie zalen stuiten we na de entree op vitrines waar zonder al teveel uitleg gesloten boeken onder het glas liggen. We kunnen de donkere kaften bestuderen, meer niet. Ook na binnenkomst van een van de hoofdattracties, de documenta Halle, worden we door raadsels begroet: bakken met elpees en kledingrekken met vrolijke jasjes van de in 2006 overleden Malinese zanger-gitarist Ali Farka Touré. Wat wil Szymczyk ons met deze garderobe-uitstalling vertellen? Is het een herinnering aan een eerder optreden van Touré’s band? Een boodschap over een muzikale ontworsteling aan de greep van het kolonialisme?

In de schitterende retrokino Gloria keken we twintig minuten naar een loodzware film over Chinese migranten.

Schuld en boete
Vermoedelijk het laatste. De thematiek die zich na verloop van tijd aan ons opdringt is er een van schuld en boete. De geselecteerde kunstenaars zijn voornamelijk afkomstig uit niet-westerse landen en zij hebben de gelegenheid aangegrepen de gevolgen van het westers imperialisme nog eens over de bezoekers uit te storten. Prima natuurlijk, zolang de vingerwijzing wordt verpakt in een bries van creativiteit die het stof van de hersenen wegblaast maar dát is helaas slechts zelden het geval. Geconfronteerd met de vele primaire activistische boodschappen die op me af worden gevuurd, voelt het alsof ik langs de met graffitikreten ondergespoten muren van het Amsterdam van de jaren tachtig loop.

IJsbrand: ‘Pap, zijn hier ook foodtrucks of hebben ze alleen broodjes Bratwurst?’

Vrijheidstempel
Natuurlijk valt er ook het nodige te genieten. Het idee van de Argentijnse kunstenares Marta Minujín om honderden boeken die ooit in een land verboden zijn – van Anne Frank tot Harry Potter – te gebruiken als bouwstenen voor een Griekse vrijheidstempel is even imposant als geniaal. En ook het werk van de Mexicaan Guillermo Galinda, die met wrakstukken van in Lesbos aangespoelde vluchtelingenboten immens grote instrumenten bouwde, zal nog lang na echoën – bij mij althans. IJsbrand en ook mijn toch in kunst geïnteresseerde dochter Rosa (16) concludeerden dat Documenta hooguit iets is voor ‘ouderen die geen belangstelling hebben voor de toekomst’.

Digitale media
Dat de loodzware historische kost ook nog eens wordt geserveerd zonder inventief gebruik van digitale media die tot interactie uitnodigen, vormde voor hen nog het grootste struikelblok. Hier en daar ligt een iPad te slingeren en op sommige plekken wordt een videowall ingezet: ‘In één hoekje van de Dutch Design Week worden meer technologische middelen gebruikt dan dan in de hele Documenta,’ mopperde Rosa. Nein, voor kinderogen allerminst inspirerend dus, deze Documenta. Maar we sluiten niet uit dat de diepere betekenis van al hetgeen we zagen zich over een jaar of vijf alsnog aan ons zal openbaren.

 

Vorige NEXT LVL SH*T
Volgende IVF-gids biedt wensouders uitleg en houvast

Ook interessant

Die bakfietsen waar vaders hun kinderen mee ophalen? Joh, die zijn alleen maar bedoeld om kratjes bier mee te verslepen. Vaders bestaan niet: kinderen zijn accessoires die camoufleren wat we werkelijk zijn: Slappe Zakken, tot op het bot. Aldus het thema van het boek Slappe Zakken, door Astrid Theunissen. Een recensie.

Share

Moeders hebben gevoel voor baby’s, maar mannen hebben er ook verstand van. Dit bewijst een stel studenten van de Fontys Hogeschool uit Eindhoven. Zij ontwikkelden een revolutionaire babyfles met een thermische inktsticker die automatisch aangeeft wanneer de melk op temperatuur is.

Share


Okay, Teletubbie Tinky Winky praat met een hoog stemmetje (‘O oh!’).  En, hij draagt een kek paars pakje en zelfs een (rood!) damestasje. Maar, maken deze verschijnselen Tinky Winky tot ‘verborgen homo die kinderen tot een verdorven levensstijl aanzet?’ Als je denkt dat alleen godsdienstwaanzinnigen zoiets kunnen bedenken, heb je het goed. Alsof ze in dat land geen serieuzere problemen hebben, mikt de extreem-katholieke regering van Polen haar pijlen op peuterheld Tinky Winky uit de Britse serie Teletubbies. Polin Ewa Sowinska, door de overheid aangesteld als toezichthoudster op onder meer kinderrechten in Polen, vroeg zich gisteren in een vraaggesprek af waarom Tinky Winky dat handtasje eigenlijk altijd bij zich draagt. Ze weet het antwoord ook al: iek, het is een homo! Krachtdadige Eva heeft nu een onderzoek gelast naar de vraag of Tinky Winky kinderen aanzet tot homosekualiteit.

Share

Dertig jaar geleden mocht ik wel eens plaats nemen in een Mercedes-Benz. Een stationwagon. Wat ik me vooral herinner is het gevoel dat je zoeft, in plaats van rijdt, èn die prominente ster voorop. Hoeveel is er veranderd in dertig jaar? IkVader zoekt het uit in de Gezinsautotest van de Mercedes-Benz E-klasse Estate.

Share

ijsbrandmomsmilkDit weekend moest het gebeuren. Ingrid had al weken geleden aangekondigd dat ze een weekend lang, vanaf vrijdagmiddag, pleitos zou zijn. Met vriendinnen naar de Ardennen. En dus moest ik voor IJsbrand, nu twee-en-een-halve-maand oud, zorgen. Geen probleem natuurlijk, behalve dan dat het mannetje tot aan die vrijdagmiddag zijn eten uitsluitend via de borst had geconsumeerd. Hij is de tepel zelfs zo gewend dat hij driftig aan mijn borstzak begint te slurpen zodra ik hem uit de wieg haal – heel aandoenlijk ja, maar met een stukje textiel zou ik hem niet lang stil kunnen houden.

Share

henkhanssenbijsoeterbeeck-325x212
Voor iedereen die bang is dat een sterilisatie een definitief einde maakt aan zijn kinderwens, is er goed nieuws. Laat je zaad voor de ingreep ‘op zijn Taiwanees’ invriezen en een tweede (en derde of vierde) leg blijft mogelijk. Een Taiwanese vader heeft namelijk onlangs bewezen dat je er tot dertien jaar later nog kinderen mee kunt verwekken! Deze Chen liet in 1995 zijn sperma in de vriezer plaatsen omdat hij een teelbalkanker leed. Hij herstelde helemaal van de ziekte maar zijn vermogen om sperma te produceren keerde niet terug. Met behulp van IVF-technieken wist hij zijn vrouw echter toch te bezwangeren met een kerngezonde tweeling als resultaat. Dat zaad een tijd lang goed blijft in de vriezer, was al bekend. Maar, dat de cellen meer dan een decennium kunnen overleven, is Groot Nieuws.

Share