Beim Documenta: iets voor die Kinder?


Voor vaders met ambitie is kunst een onlosmakelijk deel van de opvoeding maar, hoe ver ga je daarin? Houd je het bij een knutselcursus en incidenteel museumbezoek of troon je je kinderen bijvoorbeeld mee naar de Documenta, de grootse vijfjaarlijkse kunsttentoonstelling die momenteel in het Duitse Kassel plaatsvindt? Ik besloot drie kindervakantiedagen aan kunst met de grote K op te offeren. Of het een wijs besluit was?

Treinstations
‘Zelfs schilderijen zijn interessanter!’ Na drie dagen rondstruinen door in onbruik geraakte treinstations, verlaten fabriekshallen, statige galeries en de vele andere locaties waar Poolse Documenta-curator Adam Szymczyk de door hem vergaarde kunsten laat zien, ontsnapt deze bevrijdende verzuchting aan zoon IJsbrand (11). Dat hij, bepaald geen liefhebber van schilderijen, nu een wand met goudgerande lijsten prefereert boven ’de belangrijkste tentoonstelling van actuele beeldende kunst in de wereld’, zoals de Documenta zich afficheert, wil heel wat zeggen.

Rosa Luxemburg
Rosa kon zich wel vinden in de slotregels van het credo van haar beroemde naamgenote, Rosa Luxemburg.

Vitrines met gesloten boeken
Beeldend? Zeker bij drie zalen stuiten we na de entree op vitrines waar zonder al teveel uitleg gesloten boeken onder het glas liggen. We kunnen de donkere kaften bestuderen, meer niet. Ook na binnenkomst van een van de hoofdattracties, de documenta Halle, worden we door raadsels begroet: bakken met elpees en kledingrekken met vrolijke jasjes van de in 2006 overleden Malinese zanger-gitarist Ali Farka Touré. Wat wil Szymczyk ons met deze garderobe-uitstalling vertellen? Is het een herinnering aan een eerder optreden van Touré’s band? Een boodschap over een muzikale ontworsteling aan de greep van het kolonialisme?

In de schitterende retrokino Gloria keken we twintig minuten naar een loodzware film over Chinese migranten.

Schuld en boete
Vermoedelijk het laatste. De thematiek die zich na verloop van tijd aan ons opdringt is er een van schuld en boete. De geselecteerde kunstenaars zijn voornamelijk afkomstig uit niet-westerse landen en zij hebben de gelegenheid aangegrepen de gevolgen van het westers imperialisme nog eens over de bezoekers uit te storten. Prima natuurlijk, zolang de vingerwijzing wordt verpakt in een bries van creativiteit die het stof van de hersenen wegblaast maar dát is helaas slechts zelden het geval. Geconfronteerd met de vele primaire activistische boodschappen die op me af worden gevuurd, voelt het alsof ik langs de met graffitikreten ondergespoten muren van het Amsterdam van de jaren tachtig loop.

IJsbrand: ‘Pap, zijn hier ook foodtrucks of hebben ze alleen broodjes Bratwurst?’

Vrijheidstempel
Natuurlijk valt er ook het nodige te genieten. Het idee van de Argentijnse kunstenares Marta Minujín om honderden boeken die ooit in een land verboden zijn – van Anne Frank tot Harry Potter – te gebruiken als bouwstenen voor een Griekse vrijheidstempel is even imposant als geniaal. En ook het werk van de Mexicaan Guillermo Galinda, die met wrakstukken van in Lesbos aangespoelde vluchtelingenboten immens grote instrumenten bouwde, zal nog lang na echoën – bij mij althans. IJsbrand en ook mijn toch in kunst geïnteresseerde dochter Rosa (16) concludeerden dat Documenta hooguit iets is voor ‘ouderen die geen belangstelling hebben voor de toekomst’.

Digitale media
Dat de loodzware historische kost ook nog eens wordt geserveerd zonder inventief gebruik van digitale media die tot interactie uitnodigen, vormde voor hen nog het grootste struikelblok. Hier en daar ligt een iPad te slingeren en op sommige plekken wordt een videowall ingezet: ‘In één hoekje van de Dutch Design Week worden meer technologische middelen gebruikt dan dan in de hele Documenta,’ mopperde Rosa. Nein, voor kinderogen allerminst inspirerend dus, deze Documenta. Maar we sluiten niet uit dat de diepere betekenis van al hetgeen we zagen zich over een jaar of vijf alsnog aan ons zal openbaren.

 

Vorige NEXT LVL SH*T
Volgende IVF-gids biedt wensouders uitleg en houvast

Ook interessant

vaderschapMannen die eraan twijfelen of ze wel de echte vader zijn van hun kind, investeren minder tijd in het vaderschap. Ook zijn ze minder geïnteresseerd in de ontwikkeling van het kind en scheiden veel vaker. Dat blijkt uit een studie van de Universiteit van Nieuw Mexico. Volgens het onderzoek is vaderschapsvertrouwen essentieel voor de relatie tussen vader en kind.

83
Share

markharris
Fathers4Justice, de rebelse club van gescheiden vaders, stamt uit Engeland en als je het verhaal van Mark Harris hoort, weet je waarom. Toen de Britse rij-instructeur in 1993 thuis kwam van een voetbalwedstrijd, trof hij zijn huis aan alsof het pand door insluipers overhoop was gehaald. Kleding, meubels, tv – alles weg. Vrouw en zijn drie dochters? Ook verdwenen. Bij de politie kreeg Harris te horen dat zijn vrouw niet meer van hem hield en naar een huis in de buurt was verhuisd. Schrale troost: de kinderen kon hij zien zo vaak hij wilde, vertelden de agenten. Twee maanden later klopte zijn vrouw weer op hangende pootjes bij hem aan: ze wilde terug naar het leven dat ze samen deelden. Maar Mark wees haar verzoeningspoging af: hij was te geraakt, kon het niet meer opbrengen en zette een scheiding in gang. ‘Het kwam niet in me op dat kinderen een punt van discussie zouden vormen,’ zegt hij tegen de

31
Share

Tegen de tijd dat haar kind eindexamen doet op de middelbare school, is zij tachtig – maar dat mag de pret niet drukken. Een paar dagen geleden beviel de Californische overgrootmoeder Janise Wulf (62) van een gezonde zesponder, zoon Adam Charles Wulf. Lang leve IVF!

40
Share

490987600_7f4b36f12dDe kwestie rond de erfenis van de Nederlandse emigrant Willem Wijma blijft de gemoederen bezig houden. Wijma’s dochter, de Groningse Janna de Jager (52), verloor  het proces dat ze voerde tegen de drie Australische ‘donorkinderen’ van haar vader. Nu moet ze ook opdraaien voor de proceskosten. IkVader’s Andreas Kouwenhoven tekende exclusief haar bewogen verhaal op. ‘Als ik voor die spiegel ga staan, kan ík mijzelf aankijken en zeggen: jij hebt geen woord gelogen.’

276
Share

"Wat is dat dan, een SMS-dienst voor vaders?"
"Nou, je stuurt de uitgerekende datum van je vrouw naar het nummer 4999 en je ontvangt drie maal in de week een tip, een citaat of een relevant weetje. Uniek in de wereld!"
"Zeker omdat wij Nederlandse vaders van die sissy’s zijn?"
"Dat zijn jouw woorden. De service is bedoeld voor Nederlandse vaders die betrokken willen zijn."

14
Share

Hoe voorspelbaar kan een tv-format zijn? Help, ik word vader belooft de kijkers ‘de ultieme vadertest’. Maar, zoals gevreesd, is de belofte een ‘ultieme vadertest’ niet meer dan een rafelige schaamlap voor het eigenlijke doel van het programma: de geachte kijker vergasten op een ultiem potje vadertje afzeiken. In de eerste aflevering, die afgelopen woensdag werd uitgezonden, kreeg een brave aanstaande vader, ene Robert, gedurende een weekend twee vreemde kinderen ter verzorging aangeboden. De baby Sem en een meisje van een jaar of acht. Terwijl Robert zich door allerlei vaderklussen heen sloeg, gaven drie vrouwen, die te zien waren in een klein scherm, commentaar.

286
Share