Job zegt Koekemokke, het verhaal van een bijzonder jongetje


cover_koekemokke‘Ik vind het heerlijk dat hij niet kan lopen.’ Zo begint een van de columns van Annemarie Haverkamp. Ze schrijft over haar zoon Job die met een zeldzame chromosoom-afwijking ter wereld kwam. Het inmiddels vijfjarige jongetje is verstandelijk en lichamelijk gehandicapt. In haar net verschenen boek Job zegt koekemokke heeft Annemarie een kleine vijftig columns gebundeld die zij tussen 2007 en 2009 publiceerde in dagblad De Gelderlander. De korte verhalen bieden een inkijkje in het bijzondere leven van Job en zijn ouders. Job eet slecht, Job kotst om de haverklap, Job krijgt een eigen wil en Job gaat dagelijks met een busje naar school. Een interview met de schrijfster van deze authentieke, indringende en soms komische ouderliteratuur.

Annemarie, wie is Job?
Annemarie, wie is Job?
‘Job is mijn zoon. Inmiddels is hij vijf. Hij werd geboren met een zeldzame chromosoomafwijking. Job is verstandelijk en lichamelijk gehandicapt. Hij zit in een rolstoel.’

En wie ben jij?
‘Zijn moeder. Ik werk bij een krant. Toen Job geboren werd, schrokken we ons kapot. We wisten niet dat er iets niet goed zou zijn met hem, daar waren geen aanwijzingen voor. Ik ben een columnserie gaan schrijven over het leven met een gehandicapt kind.’

Waarom? Wil je je privéleven niet liever voor jezelf houden?
‘Dat kon al niet meer. Toen ik zwanger was van Job, schreef ik columns in De Gelderlander. Ik was namelijk tegelijkertijd in verwachting met Máxima. Dat was in 2003. Het leek me leuk te fantaseren over hoe zij haar eerste zwangerschap beleefde. In de krant schreef ik haar brieven, heel blij. Maar toen kwam Job. Ik kon de lezers niet laten zitten met een serie zonder einde, dus schreef ik dat ik een kind had gekregen dat heel ziek was en aan allerlei slangen in het ziekenhuis lag. Op die aflevering kreeg ik heel veel reacties. Toen het beter ging met mijn zoon en met ons, had ik behoefte de serie een vervolg te geven. Ik wilde vertellen hoe het echt was, leven met een gehandicapt kind. Het was namelijk minder zwart dan ik had gedacht. Job bleek een tevreden en vrolijk jongetje. Aan de andere kant verbaasde ik me over de bureaucratie in zorgland. Soms was het godsonmogelijk een hulpmiddel te krijgen. Job kreeg eens een aangepaste stoel na maanden wachten. Hij was er uitgegroeid toen het ding eindelijk in ons huis stond. Dat soort dingen. Ik wilde de lezers graag deelgenoot maken van mijn ervaringen. Omdat ik denk dat het goed is je horizon te verbreden.’

Wat vindt de vader van Job daarvan?
‘Hij leest de columns altijd als eerste. Als hij het niet eens is met de inhoud, komt het verhaal niet in de krant. Maar dat is nog nooit gebeurd. Hij vindt het leuk over ons te lezen en draagt vaan ideeën aan. Mijn man is meer bij thuis Job dan ik.’

Job zegt koekemokke heet je tweede boek dat net uit is. Koekemokke?
‘Dat is Jobs woord voor goedemorgen. Hij heeft een soort eigen taal. Het boek draagt die titel omdat het aangeeft dat Job inmiddels kan praten. Toen hij er net was, wisten we niet dat dat erin zat. Nachten lag ik er van wakker. Zo fijn dat hij het kan! Maar hij heeft veel therapie nodig. Job is moeilijk te verstaan. Het woord koekemokke in de titel slaat op het feit dat hij anders is. ‘Normale’ kinderen van vijf zeggen gewoon goedemorgen. In dit boek beschrijf ik zijn wereld. Job gaat naar een speciale school, heeft zijn eigen humor en interesses. Mijn man en ik gaan daarin mee. Natuurlijk is het nog steeds soms zwaar om een gehandicapt kind te hebben. Er zijn zorgen en teleurstellingen. Maar naarmate Job ouder wordt en zich ontwikkelt als individu, ga je toch met andere ogen kijken.’

Fragmenten uit het boek
‘Zo vindt Job regen heerlijk. In de rolstoel spreidt hij zijn armen en gooit hij het hoofd in de nek om zoveel mogelijk druppels te vangen. O ja, en de tong moet uit. Heerlijk koud.’ (uit de column Andersomdag)

‘Het uniform ratelt onverstoorbaar verder: ‘Ik mag het misschien niet zeggen, maar daarom vind ik ook dat ze alle zwangere vrouwen prenataal moeten testen. Niet alleen als ze ouder zijn.’ Hij kijkt begripvol. Deze man heeft het beste met me voor. Ik was beter af geweest als ze Job preventief hadden geruimd. Even is het stil aan de NS-balie.’ (uit de column Uniform)

‘Mamma, hij likt aan mijn knie’. Met zijn mouw veegt Robin (zes) het kwijl van mijn zoon af. ‘Job wil ook spelen, daarom doet hij dat’, verklaart mama. Nee hoor, denk ik. Job likt aan knieën omdat hij graag aan knieën likt. Hij is ook gek op ijzeren hekjes en schoenen. (uit de column Spelletje)

Filmpje!
Klik hier voor een filmpje over Annemarie, Job en het boek. Meer info over Koekemokke vind je – uiteraard – op koekemokke.nl.

Job zegt koekemokke
door Annemarie Haverkamp
Prijs: € 12,95 euro
ISBN 9789086801527

Vorige Huishouden slecht voor vruchtbaarheid man
Volgende Mexicaanse griep: To prik or not to prik?

Ook interessant

Huh? Engeland? Om een of andere reden, staan onze westerburen niet direct ‘top of mind’ als we een kindvriendeijke vakantie gaan uitzoeken. Maar de Britten verdienen beter, zo ontdekte IkVader, en dan vooral de regio East Midlands. Dit gebied, gelegen tussen Nottingham en Leicester, doet sinds een paar jaar zijn best zich te profileren als …

14
Share

Je bent vader (anders zou je dit nu waarschijnlijk niet lezen). En jij hebt een drukke baan. Je partner echter ook. Jullie staan elke morgen vroeg op, kleden de kinderen aan, brengen ze en halen ze. Een van jullie kookt. En iemand moet nog het huishouden doen. Kortom: jij en je partner hebben het er maar druk mee. Maar dat hoeft nu gelukkig niet langer: Vivienne Westerhoudt introduceert de 9 tot 3 baan voor mama’s!

20
Share

De wijn was letterlijk niet te zuipen. Toen we naar de uitnodigend flonkende karaf rosé reikten, snelde een regie-assistente naar ons toe om het al geheven glas weer af te pakken. "Dit staat er voor de sier," siste ze. Maar verder was het toch heel gezellig in Studio Pallazzina te Hilversum waar ik gisteren bij Catherine Keyl te gast was. Samen met Roel van der Wekken, capo van Huismannen.nl en Frank Meijer, uitgever van het blad Papa, vormde ik het vadertrio dat met Wouter Bos mocht babbelen over de positie van de Nederlandse vader.

22
Share

Baby’s en luiers zijn bijna onlosmakelijk aan elkaar verbonden – toch? Nee, niet als het aan de Amerikaanse schrijfster Laurie Boucke ligt. Baby’s hebben geen luiers nodig, vindt ze, poepen en plassen doe je op het potje! En dus heeft de schrijfster een opmerkelijke techniek ontwikkelt waarbij baby’s al vanaf hun geboorte op zindelijkheid worden ‘getraind’. Helemaal zonder slag of stoot gaat dit echter niet. ‘Dweil de plasjes met een glimlach op.’

13
Share

Zoals Wouter Bos onlangs al constateerde, zijn er teveel voortijdige schoolverlaters en is, als gevolg daarvan, de jeugdwerkloosheid veel te hoog. Maar om daar nou het CDA de schuld van de geven, zoals hij laatst deed, is wat kortzichtig. De afgelopen tientallen jaren heerste de PvdA op het Onderwijs-ministerie. Gisteren verscheen het boek Drammen, dreigen en draaien waarin Onderwijs-specialist Leo Prick de dramatische gevolgen schetst van de socialistische vernieuwingsdrift in onderwijsland.

14
Share


Okay, Teletubbie Tinky Winky praat met een hoog stemmetje (‘O oh!’).  En, hij draagt een kek paars pakje en zelfs een (rood!) damestasje. Maar, maken deze verschijnselen Tinky Winky tot ‘verborgen homo die kinderen tot een verdorven levensstijl aanzet?’ Als je denkt dat alleen godsdienstwaanzinnigen zoiets kunnen bedenken, heb je het goed. Alsof ze in dat land geen serieuzere problemen hebben, mikt de extreem-katholieke regering van Polen haar pijlen op peuterheld Tinky Winky uit de Britse serie Teletubbies. Polin Ewa Sowinska, door de overheid aangesteld als toezichthoudster op onder meer kinderrechten in Polen, vroeg zich gisteren in een vraaggesprek af waarom Tinky Winky dat handtasje eigenlijk altijd bij zich draagt. Ze weet het antwoord ook al: iek, het is een homo! Krachtdadige Eva heeft nu een onderzoek gelast naar de vraag of Tinky Winky kinderen aanzet tot homosekualiteit.

142
Share