'Lang leve de Nederlandse man!'


Niets minder dan deze juichkreet prijkt op het omslag van het nieuwe boek De mythe van het glazen plafond van Marike Stellinga. Deze Elsevier-journaliste laat uitbundig de loftrompet schallen over ons mannen. Want, terwijl NL mannen – volgens Marike – in de media worden weggezet als ‘ellebogende Neanderthalers’ scoren we hoog op internationale ranglijsten waarin het gedrag van Neanderthalers eh, mánnen, met elkaar wordt vergeleken. We jagen eh, wérken efficiënt en maken ondertussen steeds meer tijd vrij voor de nieuwe secretaresse eh, de kids. En, we hebben geen moeite met een bazin boven ons. Zeker niet zolang ze er een beetje appetijtelijk uitziet, maar dat terzijde. Vrouwen zélf schijnen in elk geval massaal hun naaldhakken in het zand te zetten zodra er een bazin komt opdraven. Kortom, lang leve de NL man & lang leve Marike inderdaad! Want ze heeft nog meer te melden in haar boek…

Verfrissend
Stellinga draagt al een paar jaar bakstenen bij aan maatschappelijke discussies over de voors en tegens van kinderopvang, verlenging van het zwangerschapsverlof en diversiteitsbeleid. En dat op een uiterst verfrissende manier. Tijdens spreekbeurten, in haar artikelen én in dit boek maakt ze gretig gehakt van ingesleten gedachten die menigeen voor waar houdt. Neem Scandinavische landen. In vrijwel elk debat worden de voorzieningen in deze landen aangehaald als hét voorbeeld voor Nederland. Perfecte kinderopvang, riante ouderschapsverlofregelingen, ook voor vaders, en veel vrouwen aan de top. Stellinga ging kijken in die landen en beschrijft ‘de Nordics’ zonder dralen als een nachtmerrie.

nederlandse man toiletFeministische heilstaat
Vooral de ‘feministische heilstaat’ Noorwegen wordt niet gespaard. De Noren roffelen zichzelf nu op de borsten omdat ze in 2008, als eerste land ter wereld, beursgenoteerde bedrijven hebben verplicht hun raden van commissarissen voor veertig procent met vrouwen te vullen. Achtergrond voor deze drastische maatregel, zo schrijft Stellinga, was een internationaal vergelijkend onderzoek uit de jaren negentig waaruit bleek dat Noorwegen, bijvoorbeeld in vergelijking met de VS en Engeland, zeer pover scoorde op het punt van vrouwen aan de bedrijfstop. En dat terwijl het land toen al reeksen vrouwvriendelijke maatregelen had genomen om de doorstroming van vrouwen naar de top te bevorderen.

Onthutsend
Maar, waarom scoorde Noorwegen zo slecht? Het antwoord is onthutsend eenvoudig: omdat Noorse vrouwen nauwelijks in het bedrijfsleven werkzaam waren (en zijn), aldus Stellinga. Noorse vrouwen werken massaal in sectoren als zorg, onderwijs, horeca en kinderopvang. Niet verwonderlijk derhalve dat er weinig vrouwen doorstromen naar de top van het bedrijfsleven: ze werken er niet of nauwelijks. Toch is de quotum-maatregel doorgevoerd. Met, zo schetst Stellinga, als gevolg dat zes- tot zevenhonderd prima bestuursleden uit de raad is geschopt. Hun plaatsen zijn ingenomen door het kleine groepje vrouwen dat wel in het bedrijfsleven werkzaam is. Sommige vrouwen grossieren zelfs in commissariaten.

Harde noten
En zo kraakt de schrijfster van De mythe van het glazen plafond meer harde noten. Het is ‘onzin’ dat vrouwen vaker kiezen voor hun carrière wanneer de kinderopvang goedkoper en beter wordt. Het is ‘terecht’ dat vrouwen minder verdienen dan mannen. En, het is ‘onzin’ dat vrouwen beter of aardiger bazen zijn dan mannen. Van dik hout zaagt Stellinga planken door maar, ze weet haar stellingen solide te onderbouwen. Feiten, feiten, feiten. Stellinga blijft het herhalen – een heel boek lang. Het sixties adagium ‘Het persoonlijke is politiek’ telt niet voor deze econome. Stellinga is uit ander hout gesneden: ze verklaart het persoonlijke politiek taboe. Alleen de feiten tellen.

Werkende moeder
Pas helemaal op het eind van haar boek vertelt ze dat ze zelf een werkende moeder is van drie kinderen maar, ze vermeldt er direct bij dat kinderen alles behalve een voorwaarde zijn om deel te kunnen nemen aan het werkende ouders-debat. Kinderloze Heleen Mees is dus even welkom als moeder Roos Wouters, om maar twee vooraanstaande debaters uit deze arena te noemen. En ja, ook mannen, met en zonder kinderen, zijn van harte uitgenodigd.  Zolang de deelnemers hun idealen en persoonlijke ‘bewijzen’ maar thuislaten.

Koele blik
Wie met Stellinga’s verfrissend koele blik naar de zaken kijkt, krijgt een andere bril opgezet. De mythe van het glazen plafond is verplichte kost voor iedereen die serieus wil nadenken over de manier waarop we in Nederland werk en ouderschap het best kunnen combineren.  Geen zin om te lezen maar wil je Marike’s kruistocht tegen de onzin toch ondersteunen? Wordt dan lid van de fanclub die inmiddels voor deze dwarse schrijfster is opgezet.

De mythe van het glazen plafond
238 pagina’s
ISBN: 9789460031939
€ 15

Vorige Zindelijk dankzij fotoboek
Volgende Bekentenissen van een ijskastmoeder

Ook interessant

Scènes als deze behoren tot de klassiekers in het vader-zoon genre: vader Soldaat komt thuis, gaat onverwacht naar de basisschool van zijn zoon om het knulletje te verrassen. En de camera was er natuurlijk bij. Wat je verder ook vindt van de Amerikaanse politiek in Irak, dit filmpje is een tranentrekker die je niet mag missen. ‘Tissues bij de hand houden,’ waarschuwt de presentatrice vooraf.

14
Share

Engelse mannen beschouwen zichzelf als heersers op en rond het voetbalveld, in feite zijn het mietjes. Want, wat blijkt uit een onderzoek? Liefst twintig procent van de Britse binken weigert de luier van zijn kind te verschonen. Ach gut. Gasmasker nodig, gentlemen? Zeker, en geef die vaders gelijk een schop onder de kont erbij. Want, …

168
Share

Het beursklimaat mag onstabiel zijn, wij hadden tijdens onze beursgang richting RAI geen last van een negatief sentiment. Hoewel we strategisch verstopt zaten in de rechterbenedenhoek van de roze getinte hal hal, wisten duizenden (aanstaande) vaders en moeders ons te vinden. En, zoals beursroerganger Edwin al schreef op zijn blog, was de stand weer het …

5
Share


Okay, Teletubbie Tinky Winky praat met een hoog stemmetje (‘O oh!’).  En, hij draagt een kek paars pakje en zelfs een (rood!) damestasje. Maar, maken deze verschijnselen Tinky Winky tot ‘verborgen homo die kinderen tot een verdorven levensstijl aanzet?’ Als je denkt dat alleen godsdienstwaanzinnigen zoiets kunnen bedenken, heb je het goed. Alsof ze in dat land geen serieuzere problemen hebben, mikt de extreem-katholieke regering van Polen haar pijlen op peuterheld Tinky Winky uit de Britse serie Teletubbies. Polin Ewa Sowinska, door de overheid aangesteld als toezichthoudster op onder meer kinderrechten in Polen, vroeg zich gisteren in een vraaggesprek af waarom Tinky Winky dat handtasje eigenlijk altijd bij zich draagt. Ze weet het antwoord ook al: iek, het is een homo! Krachtdadige Eva heeft nu een onderzoek gelast naar de vraag of Tinky Winky kinderen aanzet tot homosekualiteit.

435
Share

Seat probeert optimaal gebruik te maken van de familiebanden met Audi. De nieuwe Exeo ST (Sport Tourer) is daarom eigenlijk helemaal niet zo nieuw: het is gewoon een wat aangepaste Audi A4 Avant van de vorige generatie. Is dat erg? Dat gaan we zien in de Gezinsautotest van deze maand!

113
Share

Jarenlang heeft ze gedacht dat ze ‘abnormaal’ was, omdat haar leeftijdgenootjes altijd vragen bleven stellen over de manier waarop ze was verwekt. Abnormaal was deze Louise Joy Brown zeker. De kranten pakten groot uit toen deze Engelse dame op 25 juli 1978 als ’s werelds eerste IVF-baby werd geboren. Maar, verder hoeft Louise zich geen …

29
Share