Nieuwe trend: slow parenting


Eindelijk erkenning voor de manier waarop wij vaders onze kinderen opvoeden. Immers, wij weten al lang dat kinderen zich het best voelen wanneer je ze gewoon laat aanrommelen. En nu worden ook moeders opgeroepen dit voorbeeld te volgen. Want, de Perfecte Moeder met haar obsessieve normen is op haar retour. Nieuwe opvoedboeken pleiten voor slow parenting, een methode die chaos boven netheid stelt.

Metro New York
De Slow Parenting-trend is ingeluid door een journalist van The New York Sun, Lenore Skenazy. In een column schreef ze vorig jaar dat ze haar negenjarige zoon alleen met de metro door New York had laten reizen. Ze had vertrouwen in de knaap en vermoedde dat hij zich wel  zou redden. De jongen ‘overleefde’ de reis en kwam trots weer thuis. Na publicatie van dit verhaal verscheen Skenazy in allerlei tv-programma’s om tekst en uitleg te geven. Hoe had ze het aangedurfd! Woedende moeders spelden haar de scheldnaam America’s Worst Mom op. Skenazy beschouwde dit als een eretitel, begon een blog over haar moederlijke opvattingen en schreef er een boek over – Freerange Kids, Giving our children the freedom we had without going nuts with worry.

Onderbuikgevoel
Zoals dat soms gaat, komt Skenazy’s visie nauw overeen met het onderbuikgevoel van veel ouders. Want, wie denkt er niet met weemoed terug aan zijn eigen rauwdouwjeugd als ie bezig is zijn peuter een helm om te binden voor een onschuldig fietstochtje? Precies, kinderen worden tegenwoordig veel te beschermd opgevoed. De Brits-Canadese schrijver Carl Honoré meent zelfs dat kinderen gered moeten worden uit handen van pamperende hyper-ouders. Hij schreef een boek Under Pressure: rescuing our children from the culture of hyper-parenting dat net in Nederland is verschenen onder de titel Slow Kids. Vergeet de bijles, educatieve computerspelletjes en vuistdikke kniebeschermers, stelt Honoré in zijn opvoedboek. Een dag zonder blauwe plek, is een dag niet geleefd!

Luie ouders
In zijn boek Luie ouders hebben gelijk doet de Britse schrijver Tom Hodgkinson er nog een schepje bovenop. Op basis van zijn eigen ervaring met het opvoeden van drie kinderen, roept Hodgkinson ouders op hun kinderen zoveel mogelijk te negeren. Dat wil niet zeggen dat je het kroost voor de tv parkeert, maar wel dat hen de tuin in duwt en even de buitendeur op slot doet. ‘Ga maar een hut bouwen of knikkeren.’ Hodgkinson heeft zijn ideeën samengevat in een Luie Ouder-manifest met onder meer de volgende regels: We proberen ons nergens mee te bemoeien. We werken allebei zo weinig mogelijk, vooral als de kinderen klein zijn. We zijn tegen gezondheids- en veiligheidsinstructies. Idealen van een jaren zestig-anarchist of een welkome reactie op de te beschermende opvoedcultuur van vandaag?

Vorige 'Kloonbaby is kwestie van tijd'
Volgende De Voorbeeldman (3)

Ook interessant

Eindelijk, daar is-ie dan, vers van de pers: Peutermanagement voor Mannen, de opvolger van Babymanagement voor Mannen, waarvan al meer dan 40.000 exemplaren zijn verkocht. In dit 368 pagina’s dikke, van talloze illustraties voorziene handboek neemt Henk Hanssen je mee naar de magische wereld van de een- tot en met vierjarigen, die cruciale peuterfase die zo …

30
Share

Half vier ‘s nachts. IJsbrand slobbert een flesje leeg. Opeens klinkt er luid gezang. ‘Zie ginds komt de stoomboot…’ Het is Rosa die in haar waakslaap een Sint-lied aanheft. Vorige week vrijdag, één dag voordat Sint in het land zou arriveren, liep ik met haar het schoolplein op. ‘Ik ben zo blij dat Sinterklaas komt,’ …

11
Share

Voor iedereen die bang is dat een sterilisatie een definitief einde maakt aan zijn kinderwens, is er goed nieuws.

18
Share

Op naar de C1000!
Soms heb je geluk. Zoals wanneer iemand je de sleutels van de nieuwe Fiat 500 in de handen drukt voor een paar daagjes rijden in de Auto van het Jaar 2008. Een gezinsautotest is wat overdreven voor dit boodschappenautootje. Dus reden we er maar mee naar de supermarkt…

30
Share

Hij lijkt zo integer, zo betrouwbaar, zo betrokken – en misschien ís hij dat ook wel. Des te merkwaardiger dat Rondom Tien-presentator Cees Grimbergen afgelopen donderdag zo onderuit gleed en De Man van onderuit de zak gaf. Wat gebeurde er? De stelling van het debat was: ‘Nederlandse vrouwen werken te weinig.’ Zoals bekend kiezen de dames er hier ten lande massaal voor om of te stoppen met werken zodra er kinderen komen of in deeltijd te gaan werken. In vergelijking met andere Europese landen is de arbeidsdeelname van ‘onze vrouwen’ buitengewoon laag. Waarom? ‘Daar gaan we vanavond over praten,’ leidde Cees de discussie in. ‘Met alleen vrouwen.’ Afijn, een boeiende discussie ontspon zich. Aan het slot van de uitzending vatte Cees de hoofdpunten nog eens samen en zei, half verontschuldigend: ‘We konden geen mannen vinden die wilden mee debatteren over dit onderwerp.’ En vervolgens citeerde hij uit het Trouw-onderzoek van een paar weken terug waaruit bleek dat mannen minder tijd aan hun kinderen zijn gaan besteden. De subtext van Cees’ opmerking was duidelijk: het interesseert mannen allemaal geen moer, ze zitten liever thuis naar Mart Smeets te kijken dan dat ze hier komen meelullen. Goedkoop hoor, Cees. Hoeveel mannen heeft je redactie werkelijk gebeld?

36
Share

Ben jij wel eens opgebeld door iemand die zich voordoet als je baas en je bedreigt met ontslag? Of door een ‘politieambtenaar’ die meedeelt dat die torenhoge verkeersboete niet is betaald? Waarschijnlijk niet, maar voor veel kinderen is dit dagelijkse kost. Via zogenaamde ‘treiterlijnen’ sturen jolige tieners elkaar valse berichten waaruit blijkt dat ze gezakt, ontslagen of van school gestuurd zijn. De lolbroeken kunnen zelf meeluisteren hoe het slachtoffer bedonderd wordt.

19
Share