Ben ik een eeuwige puber?


Deze week publiceert Elsevier Weekblad een groot interview naar aanleiding van Pubermanagement. Eerder maakte ik, eveneens als een soortement ‘eeuwige puber’, mijn opwachting in een ander tijdschrift. Eh, eeuwige puber? Hebben de bladen een punt?

Henk-Hanssen-in-gooi-en-eembode-2
Mijn bontgekleurd giletje zou, met grote scheppen goede wil, als een bescheiden protestje tegen monotonie kunnen worden opgevat. Foto: Bastiaan Miché voor de Gooi- en Eembode.

In mijn citaten wordt de opstand gepredikt
Ook al heb ik net mijn zestigste levensjaar aangetikt, het kost journalisten opvallend weinig moeite mij als ‘eeuwige puber’ te afficheren, in woorden dan. De bijbehorende beelden liegen niet: de foto’s tonen een onmiskenbaar oudere, witte man die onder een glimmend schedeldak een ironisch lachje de wereld instuurt. Kalm, bedaard, hondje op schoot – geen teken van rebellie te bekennen. Of het moet het bontgekleurd giletje zijn dat, met grote scheppen goede wil, als een bescheiden protestje tegen monotonie zou kunnen worden opgevat. Maar, in de kolommen waarin ik sprekend wordt opgevoerd, wordt de tijd wél met een paar decennia teruggedraaid. Daar wordt de opstand gepredikt alsof het 1968 is, ja, alsof warempel de verbeelding weer aan de macht is.

 punkband-the-shit.png
Als prototypische representant van de punkgeneratie trad ik uiteraard aan in obscure punkbandjes, zoals hier (derde van rechts) als leadzanger van The Shit tijdens ons (gelukkig) eenmalige optreden in 1979 in Utrecht.

Representant van de punkgeneratie
Ik heb het niet over Vietnam, de verderfelijke Nixon, Damslapers en de Maagdenhuisbezetting. Zó’n ouwe lul ben ik nou ook weer niet. Ik ben geen Provo, geen kromme Kabouter, eerder een rollende steen. Specifieker: een veiligheidsspeld, een scheermesje. Ik ben een prototypische representant van bouwjaar ’61, van de punkgeneratie, de lichting die allesbehalve vanzelfsprekend gezag aanvaardde van docenten, agenten of mensen met een titel voor hun naam of drie strepen op de mouw. Misschien is dát de reden dat Hanssen pubers zo goed aanvoelt, opperen de journalisten die me interviewden. Dat ondermijnende, die aan sarcasme grenzende blik… verdomd, die Hanssen hoeft alleen maar in de spiegel te kijken om te weten wat er door zo’n opstandige puber heengaat.

elsevier-portret-henk-hanssen-schrijver pubermanagementStrijd tegen moederschapsfundamentalisme
Ter illustratie van deze stelling legt Ron Kosterman deze week in Elsevier het accent op de strijd die ik al jaren voer tegen het moederschapsfundamentalisme, tegen het idee dat moeders wil per se wet is, dat moeders van nature de betere opvoeder zijn. ‘De moederschapscultus is heel sterk in Nederland,’ laat Kosterman me zeggen. ‘Mannen worden nog steeds gezien als hulpstuk. Leuk dat ze er zijn, maar niet noodzakelijk. (…) Ik zeg altijd: ouders bestaan niet. Je hebt moeders en vaders en die hebben allebei een inbreng die je op waarde moet schatten. Kijk, moeder en kind zijn één grote symbiose: dat is liefde, warmte en tederheid. Vaders zijn voor kinderen, al vanaf de geboorte, de brug naar de buitenwereld. Daardoor leren ze bijvoorbeeld risico’s tenemen.’

Pubers van nu moeten in verzet komen
‘Kritisch en rebels’, zette de eindredacteur van de Gooi- en Eenbode boven het profilerend interview dat twee maanden geleden verscheen. Ook in dit stuk, van de hand van verslaggever Stefan van Hees, word ik tonele gevoerd als een geboren dwarsligger die bijvoorbeeld vindt dat de pubers zich meer als punks moeten laten gelden. ‘Relletjes bij het ingaan van de avondklok, een scholierenstakinkje, een incidenteel protestmarsje naar het Malieveld, daar blijft het bij. Nogal karig in vergelijking met de jaren ‘70 en ’80 en dat terwijl de jongeren van nu meer reden dan ooit hebben om de straat op te gaan. Klimaat, woningnood, flexbanen, lockdowns, qr-codes. Het is No Future wat de klok slaat. Wij, hun ouders, zouden de maatregelen van nu niet hebben geaccepteerd, echt niet. Dan zouden er heel wat rookbommen zijn afgegaan. Maar de jongeren staren gehypnotiseerd naar hun telefoontje. Ze zijn ‘connected’, maar niet echt verbonden.’

Het hele Elsevier-verhaal lezen? Ren dan snel naar de kiosk of bekijk het hier. Van mijn gesprek met de Gooi- en Eembode krijg je hier een indruk. Als je het hele verhaal wilt lezen moet je abonnee worden.

Vorige Nieuw boek: Pubermanagement voor mannen
Volgende Enthousiaste recensies voor Pubermanagement

Ook interessant

Deze week publiceert Elsevier Weekblad een groot interview naar aanleiding van Pubermanagement. Eerder maakte ik, eveneens als een soortement ‘eeuwige puber’, mijn opwachting in een ander tijdschrift. Eh, eeuwige puber? Hebben de bladen een punt? Facebook Twitter LinkedIn Print Email WhatsApp

Share

Sinds Joran van der Sloot de reputatie van Aruba heeft bezoedeld, doet het eiland verwoede pogingen ook weer eens positief in het nieuws te komen. En wat hebben onze Caribische rijksgenoten nu bedacht? Een babybonus! Wanneer je – met behulp van een doktersverklaring – kunt aantonen dat je tijdens je vakantie je vrouw hebt bezwangerd, …

Share

455073269_f163d72c7f_mZKH’s van harte gefeliciteerd! Hier op de redactie hangt de vlag uit en eten wij de gehele dag bemuisde beschuiten. Wil je Alex en Máxima ook feliciteren, klik dan onderstaand op ‘reageren’ en schijf je gelukwens. Over enkele dagen vertrekt de speciale koerier van IkVader richting Wassenaar. Hij brengt alle felicitaties over en neemt verder een Koninklijk PaPakket mee, een setje ‘King of the Family’ tattoos én – niet te vergeten – de uitnodiging aan Alex om het erelidmaatschap van ons eerzame IkVader-genootschap te aanvaarden. Nu ZKH voor de derde maal een lieftallige dochter heeft bevaderd, kunnen we daar immers niet meer om heen!

Share

Een van de grote voorrechten van het vaderschap is dat het je meevoert naar plaatsen waar je zònder kinderen met een boog omheen zou lopen. Ik ben allesbehalve een kunstschaatsliefhebber, ben evenmin behept met een modetic en lig niet wakker van half ontblote mannenlijven. En toch zat ik vorige week live te kijken naar het …

Share

Een politieambtenaar van de Amerikaanse staat Illinois heeft het begrip baby boom een heel andere lading gegeven. Vergeet de naoorlogse generatie, met ingang van vandaag staat Baby Boom voor Bubba Ludwig. Dit ventje, net tien maanden oud, heeft nu al een vermoedelijk record gevestigd als de jongste legale wapenbezitter ooit. Lopen of praten kan hij niet, schieten wel. Tenminste, als ie de trekker weet over te halen. Nadat Bubby van zijn opa een jachtgeweer cadeau kreeg, vroeg zijn vader, Howard Ludwig, voor zijn zoon een vuurwapenvergunning aan. En pa vulde keurig alle gegevens in. Lengte van de wapenbezitter? 68 centimeter. Gewicht? 9 kilo. Tot zijn verbazing kreeg Howard de vergunning een tijdje later toegestuurd. In de wet zijn nu eenmaal geen leeftijdsbeperkingen opgenomen, luidt de verklaring van de politie van Illinois.

Share

Steeds meer basisscholen voeren een continurooster in: kinderen vroeg naar school en vroeg in de middag weer vrij. ‘s Middags naar huis om boterhammen te eten, is er niet meer bij. Is het continurooster een vloek of een zegen? Schrijvend vader Erik Nieuwenhuis maakt zich boos. Facebook Twitter LinkedIn Print Email WhatsApp

Share