Pedaleren in de Provence


Eigenlijk heeft hij niets met groepsvakanties. Toch ging Henk Hanssen met zijn kinderen Rosa (15) en IJsbrand (10) én een groep reisgenoten fietsen in Zuid-Frankrijk. En, beviel het? Lees en kijk hoe een solerende vader bezweek voor de formule van een groepsvakantie à la carte.

pont du gard provence cycletours gezinsvakantie
De route brengt ons langs onverwachte zwemplekken, zoals dit strandje bij de Pont du Gard.

Etappe winnen
Uiteraard hebben we samen naar de bergetappes in de Tour gekeken maar op de colletjes van de Alpillen, de drie- tot vierhonderd meter hoge kalkstenen heuvels die de opmaat vormen tot het Luberon-gebergte, zie ik de benen van IJsbrand (10) nog niet geïnspireerd rondmalen. Ja, als er afdaling in zicht komt, schuift hij net als Chris Froome zijn bilnaad over zijn stang en helt vervaarlijk met zijn hoofd over het stuur, zodra de weg weer omhoog cirkelt, valt hij weer terug naar de achterste gelederen. Even voorbij de boven de zonbestreken velden uittorende burchtruïne van Les Baux, een tegen de wanden gevleid dorpje waar ooit het woord pittoresque moet zijn uitgevonden, ga ik naast hem fietsen om hem moed in te spreken. ‘Het gaat best,’ zegt hij. Mueslireep? Water? Nee, nergens behoefte aan. Hoe ver het nog is tot de camping, wil hij weten. ‘Tien kilometer ongeveer,’ antwoord ik. Tot mijn verbazing gaat hij op de pedalen staan en spurt als een kleine Contador tegen de zesprocentshelling op. ‘Doei! Ik wil de etappe van vandaag winnen!’

kasteel provence cycletours
Facultatieve groepsvakantie: terwijl de kinderen het weerwolven-spel spelen, trek ik erop uit om het avondlicht op het château van Tarascon te bewonderen.

Groepsvakantie à la carte
Bij voorkeur vermijd ik groepsvakanties. In plaats van achter een vlaggetje aan te lopen en een voorgekauwd programma te volgen, zoek ik het liever allemaal zelf uit, ook al kost me dat zeeën van tijd en valt minstens de helft van mijn minutieuze voorbereidingen door onvoorziene omstandigheden in het water. Voor de Cycletours-formule maak ik dit jaar een uitzondering. Deze reis blijkt een groepsvakantie à la carte: je mág samen fietsen, zwemmen of op ontdekkingstocht gaan maar er bestaat geen enkele vorm van verplichting, zelfs geen sociale druk. Een paar uur wijn savoureren bij een van de vele salon de dégustations die we passeren? Olijfolie proeven? Pootje baden bij een riviertje? Er is niemand, ook geen reisleider, die je een strobreed in de weg legt. De enige verplichting die er bestaat, voor zover je daar nog van kunt spreken, is dat je aan het eind van een fietsdag je tent op de aangewezen camping opzet – al was het maar omdat de bus van Cycletours daar je bagage heeft neergezet. En behalve dat beschikt de bus ook over een koelkast waar je een koud biertje uit kunt pakken.

veldkeuken provence cycletours
Met wat hulp van de groep tovert kokkin Miranda elke avond een driegangenmenu op de klaptafels.

‘Gij zult genieten’
Het driemanschap dat onze reis begeleidt – mecanicien Dirk, een vrolijke Drent voor wie geen vraag teveel is, kokkin Miranda uit Utrecht en Rick, de Amsterdamse student die de kinderen begeleidt – legt ons slechts één wet op: gij zult genieten. Of je dat nu groeps- of gezinsgewijs of individueel doet, maakt hen niet uit. Zij zijn er enkel om ons vakantiegenot te faciliteren, benadrukken ze. Ze sjouwen met tassen en tenten, staan op fietsdagen met versnaperingen langs het parcours en bouwen de veldkeuken op waar Miranda elke avond een even smakelijk als verrassend driegangenmenu op weet te bereiden. Bij al dit werk wordt hulp overigens wel gewaardeerd: zo spreken we af bij toerbeurt corveediensten te verrichten zodat het groente snijden, het tafeldekken en afwassen niet alleen op hun toch al zwaarbelaste schouders komt te rusten. Gehoor geven aan het genotsgebod is in deze setting een koud kunstje. Ik hoef geen boodschappen doen, geen water naar de tent te sjouwen, niet te priegelen met mijn benzinebranders: de enige taak die me rest is een keuze te maken uit de keur aan verlokkingen die de Provence biedt.

wijngaard provence cycletours
Eindeloze wijngaarden: steeds weer fiets je iconische Provence-plaatjes binnen.

Perzikkenboomgaarden
Een klus die trouwens nog niet meevalt. Moeiteloos begrijp ik waarom de voormalige Romeinse provincia favoriet was bij verdienstelijke centurions van Caesar c.s. die er na jaren strijd een stek mochten uitzoeken om rustig te verpozen. Zelfs de meest verstokte campingklever zal worden verleid zijn klapstoel te verlaten om zich te laven aan de verrukkingen van dit tussen het Rhônedal, de Middellandse Zee en de Alpen begrensde gebied. Onze uitgekiende route voert langs duizenden jaren oude aquaducten, meanderende riviertjes, nectarine- en perzikkenboomgaarden, zonnebloemen- en lavendelvelden, een gezegend landschap dat af en toe worden onderbroken door dorpen en stadjes waar je op elke kronkelende straathoek een sd-schijfje vol kunt schieten. De culi’s onder ons deponeren hun ’s ochtends gesmeerde stokbrood in de poubelle om zich rond twaalven op lommerrijke terrassen terug te trekken, history buffs struinen in Avignon door het Palais des Papes en kunstminnaars lopen in Arles in de voetsporen van Van Gogh of luisteren op de begraafplaats van Lourmarin naar een verhaal over de aldaar begraven filosoof Albert Camus.

spelletjes kinderen cycletours
Van pictionary en fietsen en van zwemmen tot yoghurtsjoelen: onder regie van Rick (uiterst rechts) wordt er haast non-stop gespeeld.

Yoghurtsjoelen
En de kinderen? Eh, niet gezien! Nou ja, nauwelijks dan. Eerlijk is eerlijk: een niet onaanzienlijk deel van al die geschiedkundige en culturele rijkdom gaat geheel aan hen voorbij. De koters, die in leeftijd variëren van tien tot achttien jaar, dompelen zich vooral onder in elkaar. Fietsen (‘Wie is er het eerst op de volgende camping?’), zwemmen, voetballen, kletsen en vooral eindeloos pretmaken (inclusief yoghurtsjoelen, pictionary, waterballonnengevecht en weerwolven) zijn hun voornaamste bezigheden. ‘Weet je waar ik aan kan zien dat jullie nu vakantie vieren?’ vraag reisgenoot Onno aan een groepje kinderen dat tijdens een pauze van de laatste fietsdag op een dorpspleintje naast elkaar uitpuft, met de ruggen geleund tegen een afgebladderd Eerste Wereldoorlog monument.
‘Omdat we bezweet zijn? ‘ oppert een van hen.
‘Nee.’
‘Omdat we fietskleren aan hebben?’
‘Ook niet.’
‘Omdat we op een Frans pleintje zitten?’
‘Nee. Omdat jullie geen mobiele telefoon in je hand hebben. In Nederland zouden jullie naast elkaar zitten te whatsappen. Nu zitten jullie echt met elkaar te praten.’

Kijk hier voor meer info over deze reis.

Vorige ‘Pap, mag ik een drone?’
Volgende Afgestudeerde onderwijzers halen hun neus op voor de klas

Ook interessant

Het is bijna Vaderdag maar de tijden dat mijn zestienjarige dochter Rosa dagenlang in de weer was met het in elkaar knutselen van een kartonnen stropdas zijn helaas voorbij. Tegenwoordig wordt mij niet meer gevraagd: ‘Wat wil je voor een Vaderdagcadeau, pa?’ maar: ‘Wil je mijn video op IkVader.nl zetten want ik heb views nodig!’ Bij …

75
Share

De komst van een kleine is natuurlijk het mooiste dat er is, maar het naderende vaderschap zet wel je volledige leven op z’n kop. Al helemaal als je ondernemer bent, en daardoor privé en werk volledig door elkaar lopen. Hoe regel je dat goed? RTLZ interviewde Henk Hanssen van IkVader.nl over dit dilemma.

94
Share

ijsbrandmomsmilkDit weekend moest het gebeuren. Ingrid had al weken geleden aangekondigd dat ze een weekend lang, vanaf vrijdagmiddag, pleitos zou zijn. Met vriendinnen naar de Ardennen. En dus moest ik voor IJsbrand, nu twee-en-een-halve-maand oud, zorgen. Geen probleem natuurlijk, behalve dan dat het mannetje tot aan die vrijdagmiddag zijn eten uitsluitend via de borst had geconsumeerd. Hij is de tepel zelfs zo gewend dat hij driftig aan mijn borstzak begint te slurpen zodra ik hem uit de wieg haal – heel aandoenlijk ja, maar met een stukje textiel zou ik hem niet lang stil kunnen houden.

35
Share

Een paar dagen geleden is mijn leven op slag veranderd. Het begon met een telefoontje van mijn vriend Henk Noort. Nadat we de gebruikelijke (‘Hey Henk, met Henk!’) begroeting hadden uitgewisseld, vroeg hij of ik de veiligheidsgordels van mijn bureaustoel even wilde vastsjorren. ‘Opzij heeft je namelijk op het schild gehesen. Het feministisch maandblad heeft …

40
Share

Je dochter naar een filmpje van Barbie’s Fairytopia laten kijken, is natuurlijk niet voldoende. Wil jij dat je kind Echte Manieren ontwikkelt, dan kun tegenwoordig het kindermeisje van Alexander en Máxima inschakelen. Deze Hansje Görtz start deze maand een eigen nanny-opleiding, beter gezegd een family care consultancy, die kindermeisjes klaarstoomt voor belhamels uit de betere kringen.

112
Share

Huh? Engeland? Om een of andere reden, staan onze westerburen niet direct ‘top of mind’ als we een kindvriendeijke vakantie gaan uitzoeken. Maar de Britten verdienen beter, zo ontdekte IkVader, en dan vooral de regio East Midlands. Dit gebied, gelegen tussen Nottingham en Leicester, doet sinds een paar jaar zijn best zich te profileren als …

21
Share