Posts met de tag

Rosa


Hij is weer weg, de Sint. Woensdagmiddag moest de papieren Pietenmuts in allerijl nog worden opgegraven van onder een berg net uitgepakt speelgoed, dat wel. Met "Ik ga bij Rutger Zwarte Piet spelen," rende ze weer het huis uit, op weg naar de buurjongen. Ik haat het gezegde ‘waar een klein land groot in kan zijn’, het is sleets en staat bol van de valse bescheidenheid. Maar als het gaat om de samenzwering die Sinterklaas heet, mogen we onszelf onbescheiden complimenteren.

Of er een relatie tussen beide voorvallen is? Ongetwijfeld. "Rosa," zei ik vanmiddag. "Het is bijna gelukt, die kaartjes voor K3." In het druilerige weer brak de zon op haar gezicht door. Ze fietste naast me op haar peuterfiets, van school op weg naar huis. "Echt waar?" "Ja, vanavond nog even met mamma overleggen, of ze ook meegaat, en dan kunnen we bestellen." "Joepie!"

Twee weken geleden was hij opeens alom aanwezig in ons huis. Rosa kreeg voor haar vijfde verjaardag een dvd van Swiebertje. Zeker 25 jaar had ik niet aan de archetypische zwerver gedacht. Maar hij maakte een come-back alsof hij nooit was weggeweest. Na een paar keer kijken, galmde het ‘Daar komt Swiebertje’ weer door mijn hoofd, de naald viel moeiteloos in de groeven die er nog zaten. Het hele kabinet – Malle Pietje, Saartje, Bromsnor, de burgemeester – kroop uit de bestofte kast van mijn geheugen. Rosa snapte er niet veel van. Hoe kent papa die liedjes al uit zijn hoofd? En: waarom wil hij plotseling zo lang meekijken terwijl ik naar tv kijk? Meestal ben ik na een minuut of tien vertrokken als Rosa zich verliest in Kabouter Plop of Ome Willem. Maar nu wil ik geen moment missen, ook al duren de afleveringen twee keer zolang omdat dochterlief steeds het beeld bevriest om te vragen wat er gebeurt.

"Ik droomde ervan, toen ik al die brommers zag, dat ik erop zou zitten," zegt Rosa. "En nu zit ik erop!" Het is zeven uur ‘s avonds. Palmbomen zwiepen heen en weer in een stevige warme wind. Rosa zit voorop, ik in het midden, Ingrid achterop. Rosa’s handen omklemmen het stuur. Links en rechts van de weg gaan handen ter begroeting omhoog naar de kleine blondine die kraaiend van de pret de motor lijkt te besturen. Goed dat Tooske’s camera’s hier niet in de buurt zijn: een meisje van vier zonder helm voor op een motortje zou ongetwijfeld goed zijn voor een minutenlange uitbrander van bitchy mamma.

Al een paar dagen kijkt ze er naar uit. Vanavond is het zover. Kamperen! In de achtertuin zetten we samen mijn oude iglo. Het stof van Zuidfranse grond, waar het ding zeker tien jaar geleden voor het laatst in stond vastgehamerd, dwarrelt alle kanten op. ‘Hij mag wel bij mijn boom staan hoor,’ zegt ze.

"Rosa, de vlag kan uit!"
"Maar, we hebben toch geen diploma gehaald?"
"Nee, dat niet. Maar er is een prinsesje geboren."
Met enige twijfel graaf ik op zolder de Nederlandse driekleur op. Kan dat wel, denk ik ondertussen, overtuigd republikein zijn en dan een vlag uithangen voor een prinsesje?