IkVader speelt Call of Duty: verderfelijk vertier of geweldige game?


frontsoldaat stalingradDreigende muziek zwelt aan. Ik zie aan flarden geschoten huizen, rookwolken, ontploffingen. Soldaten rennen voorbij, net op tijd achter een muur weg duikend. Wassili! Repareer die telefoonlijn! Ik grijp mijn machinegeweer en ga erop uit. Ja, ik ben weliswaar in de Dordogne op vakantie in de zomer van 2008 maar ondertussen vecht ik als Russische frontsoldaat in het Stalingrad van 1943.

Met lood vullen
Met een soepele muisbeweging vind ik net op tijd een plek achter een stalen bureaublad dat de Duitse kogelregen kan pareren. Een druk op een toets en ik heb een pistool in de hand dat ik over het bureau leg zodat ik de moffen ongezien met lood kan vullen. Opstaan, rennen, het spoor van de telefoonlijn volgen en ja, daar zie ik het gloeiende stukje draad dat vervangen moet worden. Opschieten! Als ik een beetje doorvecht haal ik nog voor de barbecue de slag bij El Alamein waar ik het als lid van het Britse 8e leger moet opnemen tegen de mannen van Rommel. En wie weet land ik vanavond nog op Normandië! Eindelijk eens voelen hoe het is om in het spoor van Robert Capa naar Omaha Beach te drijven!

Beroemde slagvelden
Mijn speelkameraad van deze vakantie heet Call of Duty, een game die de speler parachuteert boven de beroemdste slagvelden van WO II. Na een korte documentaire uitleg over de situatie van het front, krijg je een identiteit en een opdracht toegewezen. Koptelefoon op en knokken maar. Even afgezien van Pong, je weet wel, die uit 1972 daterende game waarin twee pixels een balletje heen en weer mepten, is dit de eerste game waar ik aan verslingerd ben. Nee, met mijn 40+ ben ik niet de jongste gameverslaafde, maar ook niet de enige. Een paar cijfers. Bijna 75% van de Nederlandse kids tussen de zes en de veertien jaar speelt games, gemiddeld anderhalf uur per dag. In 2005 werden in Nederland meer dan 6,8 miljoen computer- en videogames verkocht met een totale omzetwaarde van 186 miljoen euro. En in de VS hebben games de tv verslagen als populairste vrije tijdsbesteding. Kortom, games zijn niet te stuiten en ‘dus’ regent het waarschuwingen, zoals elke cultuurvorm die de jeugd verovert wordt voorafgegaan door zalen vol met opgeheven vingers… ‘Een bankoverval uit een stripboek wordt gemakkelijk vertaald tot het overvallen van een  snoepwinkel. Dit is geen gezonde geestelijke voeding voor kinderen!’ schreef de gereputeerde Amerikaanse psychiater Fredric Wertham in 1954. De publicatie van zijn boek Seduction of the Innocent leidde zowaar tot een McCarthy-achtige kruistocht tegen het stripboek. Krap twee eeuwen eerder, in 1790, probeerde de eveneens Amerikaanse predikant Enos Hitchcock de verspreiding van de roman te beperken tot volwassenen. ‘De vrije toegang die veel jonge mensen hebben tot romans en  toneelstukken hebben hun geest vergiftigd en hun moraal gecorrumpeerd,’ schreef hij in Memoirs of the Bloomsgrove Family, een educatief boek dat tegenwoordig in een adem met Werthams werk wordt genoemd als voorbeeld van achterhaalde opvoedkundige hysterie.

Zelfmoord
De waarschuwingen die momenteel tegen games worden geuit, zijn nog niet bijschreven in deze analen. In boeken, tijdschriften en websites krijgen de zedenpredikers nog volop ruimte, geïnspireerd door incidenten die de kranten regelmatig serveren. Zo schrok menige ouder een paar jaar terug op bij het verhaal over Xiao Yi, een dertienjarig Chinees jongetje dat zelfmoord pleegde door van de 24e verdieping af te springen. In de brieven die hij achterliet, schreef het jochie dat hij zich na zijn dood bij zijn vrienden uit cyberspace zou voegen. Een klassiek geval van IAD (Internet Addiction Disorder), oordeelden deskundigen. En onlangs kwamen Duitse experts naar buiten met een onderzoek waaruit zou blijken dat de hersenen van mensen die overmatig veel computerspelletjes spelen dezelfde reacties vertonen als die van alcohol- en wietverslaafden. Afstomping, frustratie, identificatie met geweld en stoere mannenrollen, sociale isolatie, lichamelijke klachten als RSI, duizeligheid en epilepsie worden consequent genoemd als de grootste risico’s.

Zedenpredikers
Maar, zijn al die waarschuwingen terecht? Hoeveel van zedenpredikers hebben zélf games gespeeld? In het internetblad Wired gaf Will Wright, de bedenker van Simms, een prikkelend antwoord op deze vraag. Stel je voor dat je de invloed van speelfilms op jongeren beoordeelt door hen in de bioscoop te observeren, zei hij. Let wel, de film zelf bekijk je niet. Nee, je kijkt alleen naar jongeren die met een zak popcorn in hun fauteuils achterover leunen. Je zou tot de conclusie komen dat speelfilms een verderfelijk soort luiheid veroorzaken en honger naar snacks. Misschien is dat wel zo, maar toch mis je dan het grote plaatje. Iets soorgelijks gaat ook voor games. We zijn teveel geneigd ons hoofd te schudden omdat zoon of dochter teveel achter toetsenbord of console hangt en kijken te weinig naar alle positieve effecten van games. Waarom geven mensen tegenwoordig meer geld uit aan games dan aan bioscoopkaartjes? Waarom is de games-industrie in omzet groter dan de speelfilmindustrie? Omdat games onze fantasie tarten en uitdagen, ons verhalen vertellen die we zelf kunnen beïnvloeden, ons in staat stellen met anderen te communiceren en ons stimuleren nieuwe werelden te verkennen. Zo is dat. Will Wright is mijn gamesheld. Nee toch, is het nu al tijd voor de barbecue?

Vorige Camp spirit: Crusoë in de polder
Volgende IkVader test de nieuwe Lancia Delta

Ook interessant

Eentje uit de categorie dagelijkse vaderprobleempjes. Je zit achter het stuur met de baby op de achterbank. Uiteraard staat het autostoeltje in tegenovergestelde richting, zoals het hoort. Terwijl jij druk bezig bent met rotondes rijden en toeteren, hoor je vanaf de achterbank wat vreemde geluidjes komen. Hmm, zou het wel goed gaan met de kleine? Je kunt het niet zien. Een machteloos gevoel. Stoppen? Geen tijd voor. Even je rug naar achter strekken? Te gevaarlijk. Wat dan wel? Het Nederlandse bedrijf Babylook heeft de oplossing: klittenband en twee spiegeltjes.

422
Share

Journalist/componist Michael van Eekeren wilde per se een boek schrijven over de moderne man. Zo graag zelfs, dat hij zijn boek, veelzeggend MAN geheten, zelf uitgaf. MAN is het relaas van een mid-veertiger die klem zit in een sexloos huwelijk. Een sneu verhaal over verloren ambities en halfslachtige pogingen de zin van het vaderleven te …

381
Share

Terwijl wij doorwerken alsof er niets aan de hand is, zijn er steeds meer mensen die zich zorgen over ons maken. Over ons? Nou ja, over ons als verschijnsel, over ons als MAN. In de VS is nu zelfs een vrouw opgestaan die meent dat mannen ‘gered’ moeten worden.

29
Share

 
door Henk Hanssen
Een hotelkamer in China. Opeens wordt er op de deur geklopt. En even later loopt je vrouw naar binnen met een baby op haar arm. Een kind dat jij de rest van je leven mag opvoeden. Voor de meeste mannen begint het vaderschap op de verloskamer van het ziekenhuis, maar voor mijn vriend Rogier van Bakel begon het avontuur in een Chinees hotel. Na alle paperasssen en de geldzaken te hebben afgehandeld, reisde hij met zijn vrouw en hun eerste, eveneens geadopteerde dochter Jialan, naar het Verre Oosten voor een ‘special delivery.’ Rogier, die al jaren in de VS woont, maakte bijgaand filmpje van zijn avontuur. En, hij schreef en zong een lied over zijn gevoelens, het nummer begeleidt de laatste beelden.   

29
Share

454030252_9f31014e6f_mJanna de Jager-Wijma (53) uit het Groningse Stedum is de wanhoop nabij. Vorige maand bepaalde de Australische rechter in een wereldwijd geruchtmakende zaak dat zij de erfenis van haar overleden vader, die in de jaren vijftig naar Australië emigreerde, moet delen met drie door Wijma buitenechtelijk verwekte kinderen. Nu blijkt Janna ook te moeten opdraaien voor de proceskosten: ruim 138.000 euro. Uit de erfenis krijgt ze ongeveer 50.000 euro, eenvierde van de circa 200.000 euro die Wijma naliet. De Groningse, die van een bescheiden uitkering moet rondkomen, zegt dit bedrag niet te kunnen betalen. In een poging een financieel drama af te wenden, doet ze nu een schriftelijk beroep op de Australische premier John Howard. Janna gaf IkVader exclusief toestemming de brief te publiceren.

 

94
Share

BREDA – Bijna vader? Geen paniek. Niet langer hoeft de man die zich wil voorbereiden op de komst van zijn kind met moeders mee naar puf-, zucht- en luiertraining. Speciaal voor hem komt er een workshop. Zonder soft gedoe en met de biertap binnen handbereik.

 

245
Share